ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣ ಎಂದರೆ ದಿವ್ಯ ಪ್ರೇಮದ ಅಮೃತ ಮತ್ತು ಪರಮಾತ್ಮನ ಕೈಯಲ್ಲಿರುವ ಪರಿಪೂರ್ಣ ವಾದ್ಯ. ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತ ಪುರಾಣವು ದೇವಕಿಯ ಗರ್ಭದಲ್ಲಿ ಜನಿಸಿ, ಗೋಪಿಯರ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಬೆಳೆದು, ಪೂತನಾಳ ಪ್ರಾಣವನ್ನು ಹರಣ ಮಾಡಿ, ಗೋವರ್ಧನ ಪರ್ವತವನ್ನೆತ್ತಿ, ಕಂಸನನ್ನು ಸಂಹರಿಸಿ, ಕೌರವರನ್ನು ನಾಶಮಾಡಿ, ಕುಂತಿಪುತ್ರರನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಿದ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನ ದಿವ್ಯ ಲೀಲೆಯನ್ನು ಸುಂದರವಾಗಿ ವರ್ಣಿಸುತ್ತದೆ.
ಮನುಷ್ಯರು ಸಹಜವಾಗಿಯೇ ಒಂದಲ್ಲ ಒಂದು ವಿಷಯದ ಕಡೆಗೆ ಆಕರ್ಷಿತರಾಗುತ್ತಾರೆ. ವ್ಯಕ್ತಿಗಳು, ವಸ್ತುಗಳು, ಸಾಧನೆಗಳು, ಸಂಬಂಧಗಳು ಮತ್ತು ವಿವಿಧ ಸುಖ-ಅನುಭವಗಳ ಕಡೆಗೆ ನಮ್ಮ ಮನಸ್ಸು ಸೆಳೆಯಲ್ಪಡುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಐಹಿಕ ಆಕರ್ಷಣೆಗಳು ಕ್ಷಣಿಕ. ಅವುಗಳೊಂದಿಗೆ ಅತಿಯಾದ ಮೋಹ ಬೆಳೆಸಿಕೊಂಡಾಗ, ಮುಂದೆ ಅದೇ ನಿರಾಶೆ ಮತ್ತು ದುಃಖಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಾಗುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನು ಪರಮ ಮೋಹಕನಾಗಿದ್ದು, ಉನ್ನತ ಚೇತನಗಳನ್ನು ದಿವ್ಯತೆಯತ್ತ ಆಕರ್ಷಿಸುವ ಮಹಾಶಕ್ತಿಯಾಗಿದ್ದಾನೆ.
ಕೃಷ್ಣ ಎಂಬ ನಾಮದಲ್ಲೇ ಆಳವಾದ ಅರ್ಥವಿದೆ. ಪರಂಪರೆಯಲ್ಲಿ ಈ ನಾಮವನ್ನು ಕೃ, ಷ ಮತ್ತು ಣ ಎಂಬ ಮೂರು ತತ್ತ್ವಗಳ ಮೂಲಕ ವ್ಯಾಖ್ಯಾನಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ. 'ಕೃ' ಎಂದರೆ ನಮ್ಮನ್ನು ಮೇಲಕ್ಕೆ ಕೊಂಡೊಯ್ಯುವ ಮತ್ತು ಜೀವನದ ಪ್ರಗತಿಯತ್ತ ಸಾಗಿಸುವ ಶಕ್ತಿ, 'ಷ' ಎಂದರೆ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವದ ವಿಕಸನದಿಂದ ಲಭಿಸುವ ಆನಂದ, ಮತ್ತು 'ಣ' ಎಂದರೆ ದಿವ್ಯ ಸಾಮರ್ಥ್ಯ ಅಥವಾ ಶಕ್ತಿ. ಹೀಗಾಗಿ ಕೃಷ್ಣ ಎಂದರೆ ನಮ್ಮನ್ನು ಆನಂದ ಮತ್ತು ಶಕ್ತಿಯೊಂದಿಗೆ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಉನ್ನತ ಮಟ್ಟಕ್ಕೆ ಕೊಂಡೊಯ್ದು, ನಮ್ಮ ಅತ್ಯುನ್ನತ ಸಾಮರ್ಥ್ಯವನ್ನು ಅರಳಿಸುವವನು ಎಂದರ್ಥ.
ಕೃಷ್ಣ ಎಂಬ ಪದಕ್ಕೆ ಕಪ್ಪು ಅಥವಾ ಗಾಢ ನೀಲಿ ಎಂದೂ ಅರ್ಥವಿದೆ. ಸಾಮಾನ್ಯ ದೃಷ್ಟಿಗೆ ಕತ್ತಲೆಯಲ್ಲಿ ಏನಿದೆ ಎಂಬುದು ಕಾಣುವುದಿಲ್ಲ. ಅದೇ ರೀತಿ ತಮಸ್ಸು ಮತ್ತು ರಜೋಗುಣಗಳಿಂದ ಆವೃತವಾದ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಕೃಷ್ಣನನ್ನು ಗ್ರಹಿಸುವುದು ಸುಲಭವಲ್ಲ. ಆದರೆ ಸಾತ್ತ್ವಿಕ ಮನಸ್ಸಿನ ಋಷಿಗಳಿಗೆ ಮತ್ತು ಶುದ್ಧೀಕರಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಹೃದಯಗಳಿಗೆ ಆ ಕತ್ತಲೆಯೇ ಪರಮ ಪ್ರಕಾಶವಾಗಿ ಅನಾವರಣಗೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ನಾರಾಯಣ ಸೂಕ್ತವು ಗಾಢ ನೀಲವರ್ಣದ ಮಧ್ಯದಿಂದ ಮಿಂಚಿನಂತೆ ಪರಮ ಪ್ರಕಾಶವು ಹೊಮ್ಮುತ್ತದೆ ಎಂದು ಈ ರಹಸ್ಯವನ್ನು ಬಣ್ಣಿಸುತ್ತದೆ. ಹೊರನೋಟಕ್ಕೆ ಗಾಢ ನೀಲವರ್ಣ, ಆದರೆ ಒಳಗಿನಿಂದ ಪರಮ ಪ್ರಕಾಶದ ಮೂಲವಾಗಿ, ಮಾನವನಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಲೇ ತನ್ನಲ್ಲಿ ಅನಂತತೆಯನ್ನು ಪ್ರಕಟಿಸುವುದು ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನ ದಿವ್ಯ ರಹಸ್ಯವಾಗಿದೆ.
ಕಂಸನ ಕೋಪಕ್ಕೆ ಹೆದರಿ ನಂದಗೋಪನು ಮಗುವಿನ ನಾಮಕರಣವನ್ನು ಗೋಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ರಹಸ್ಯವಾಗಿ ನೆರವೇರಿಸಿದನು. ಕುಟುಂಬದ ಪುರೋಹಿತರಾದ ಗರ್ಗಾಚಾರ್ಯರು ಬಂದು ಈ ಸಂಸ್ಕಾರವನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿದರು. ಗರ್ಗಾಚಾರ್ಯರು ಮಗುವಿಗೆ ಹೊಸ ಹೆಸರನ್ನೇನೂ ಇಡದೆ, 'ಕೃಷ್ಣ' ಎಂಬುದು ಈ ಮಗುವಿನ ಅನಾದಿ ಹಾಗೂ ಶಾಶ್ವತ ನಾಮ ಎಂದು ತಿಳಿಸಿದರು. ಏಕೆಂದರೆ ಋಷಿಗಳು ಹೆಸರುಗಳನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ, ಬದಲಾಗಿ ಪರಮಾತ್ಮನ ಸನಾತನ ನಾಮವನ್ನೇ ಪುನರುಚ್ಚರಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನ ಕಥೆ ಎಲ್ಲಾ ವಯಸ್ಸಿನವರನ್ನೂ ಮತ್ತು ವರ್ಗದವರನ್ನೂ ಮುಗ್ಧಗೊಳಿಸುತ್ತದೆ. ಮಕ್ಕಳಿಗೆ, ಯುವಕರಿಗೆ, ವೃದ್ಧರಿಗೆ, ಸನ್ಯಾಸಿಗಳಿಗೆ ಹಾಗೂ ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಸಾಧಕರಿಗೆ ಹೀಗೆ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಕೃಷ್ಣನೇ ಆದರ್ಶ. ನಾವು ಮುದ್ದಾದ ಮಗುವನ್ನು ಕಂಡಾಗ ಸಹಜವಾಗಿಯೇ 'ಎಷ್ಟು ಮುದ್ದಾಗಿದೆ, ಕೃಷ್ಣನಂತಿದೆ' ಎನ್ನುವುದು ಅವನ ಸಾರ್ವಕಾಲಿಕ ಆಕರ್ಷಣೆಗೆ ಸಾಕ್ಷಿಯಾಗಿದೆ.
ವೇದವ್ಯಾಸರು ಮಹಾಭಾರತ ಮತ್ತು ಅನೇಕ ಪುರಾಣಗಳನ್ನು ರಚಿಸಿದರೂ ಅವರ ಹೃದಯಕ್ಕೆ ಸಂಪೂರ್ಣ ತೃಪ್ತಿ ಸಿಗಲಿಲ್ಲ. ಆಗ ನಾರದ ಮಹರ್ಷಿಗಳು ಆಗಮಿಸಿ, ಭಗವಂತನ ಮೇಲಿನ ಅಖಂಡ ಪ್ರೇಮ ಹಾಗೂ ಭಕ್ತಿಯನ್ನು ಜಾಗೃತಗೊಳಿಸುವ ಗ್ರಂಥವನ್ನು ರಚಿಸಲು ಪ್ರೇರೇಪಿಸಿದಾಗ ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತ ಉದಯವಾಯಿತು. ವ್ಯಾಸರ ಪುತ್ರರಾದ ಶುಕಮುನಿಗಳು ಜನನದಿಂದಲೇ ಆತ್ಮಜ್ಞಾನದಲ್ಲಿ ಲೀನರಾಗಿದ್ದ ಮುಕ್ತಪುರುಷರಾಗಿದ್ದರು. ಪ್ರಾಪಂಚಿಕ ವಿಷಯಗಳಿಂದ ಸಂಪೂರ್ಣ ದೂರವಿದ್ದ ಅವರೂ ಸಹ ಭಾಗವತದ ಕೃಷ್ಣಲೀಲೆಯನ್ನು ಕೇಳಿ ಮೈಮರೆತರು. ಅಂದರೆ ಆತ್ಮರಾಮರಾದ ಮಹಾತ್ಮರನ್ನೂ ಭಗವದೂಪಾಸನೆ ಮತ್ತು ದೈವಿಕ ಪ್ರೇಮದ ಅಮೃತವು ಆಕರ್ಷಿಸಬಲ್ಲದು ಎಂಬುದಕ್ಕೆ ಇದು ನಿದರ್ಶನ. ಹಾಗೆಯೇ ತನಗೆ ಇನ್ನು ಏಳು ದಿನಗಳಷ್ಟೇ ಆಯುಷ್ಯವಿದೆ ಎಂದು ತಿಳಿದ ರಾಜ ಪರೀಕ್ಷಿತನು ಗಂಗಾತೀರದಲ್ಲಿ ಉಪವಾಸ ಕುಳಿತಾಗ, ಶುಕಮುನಿಗಳು ಭಾಗವತವನ್ನು ಬೋಧಿಸಿದರು. ಕೃಷ್ಣನ ದಿವ್ಯ ಲೀಲೆಗಳನ್ನು ಪೂರ್ಣ ಏಕಾಗ್ರತೆಯಿಂದ ಶ್ರವಣ ಮಾಡಿ, ಮರಣವನ್ನು ಜಯಿಸಿ ಪರೀಕ್ಷಿತನು ಮುಕ್ತಿ ಪಡೆದನು.
ಧರ್ಮಕ್ಕೆ ಹಾನಿಯುಂಟಾಗಿ ಅಧರ್ಮವು ತಲೆಯೆತ್ತಿದಾಗ, ಸಾಧುಗಳ ರಕ್ಷಣೆ, ದುಷ್ಟರ ವಿನಾಶ ಹಾಗೂ ಧರ್ಮಸಂಸ್ಥಾಪನೆಗಾಗಿ ನಾನು ಯುಗಯುಗಗಳಲ್ಲಿ ಅವತರಿಸುತ್ತೇನೆ ಎಂದು ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನು ಭಗವದ್ಗೀತೆಯಲ್ಲಿ ಸಾರಿದ್ದಾನೆ. ಬಾಹ್ಯವಾಗಿ ಕಂಸ, ಜರಾಸಂಧ, ಪೂತನಾ ಮುಂತಾದ ದುಷ್ಟಶಕ್ತಿಗಳನ್ನು ಸಂಹರಿಸುವುದರ ಜೊತೆಗೆ, ಮಾನವನ ಅಂತರಂಗವನ್ನು ಶುದ್ಧೀಕರಿಸುವುದು ಕೃಷ್ಣನ ಮುಖ್ಯ ಕಾರ್ಯವಾಗಿತ್ತು. ಅವನು ಮಾನವಕುಲಕ್ಕೆ ನೀಡಿದ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಕೊಡುಗೆ ಶ್ರೀಮದ್ಭಗವದ್ಗೀತೆಯಾಗಿದೆ. ಯಾರು ಪ್ರೇಮ ಹಾಗೂ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ನನಗೆ ಒಂದು ಎಲೆ, ಹೂವು, ಹಣ್ಣು ಅಥವಾ ನೀರನ್ನು ಅರ್ಪಿಸುತ್ತಾರೋ, ಆ ಕಾಣಿಕೆಯನ್ನು ನಾನು ಸ್ವೀಕರಿಸುತ್ತೇನೆ ಎಂದು ಕೃಷ್ಣನು ಹೇಳುತ್ತಾನೆ. ಇಲ್ಲಿ ಕಾಣಿಕೆಯ ಭೌತಿಕ ಮೌಲ್ಯಕ್ಕಿಂತ ಅದರ ಹಿಂದಿರುವ ಭಕ್ತಿಯಷ್ಟೇ ಮುಖ್ಯವಾಗುತ್ತದೆ.
ವಿಶ್ವರೂಪ ದರ್ಶನದ ಮೂಲಕ ಭಗವಂತನು ತಾನು ಜಗತ್ತಿನ ಅಣು-ಅಣುವಿನಲ್ಲೂ ವ್ಯಾಪಿಸಿರುವುದನ್ನು ತೋರಿಸಿಕೊಟ್ಟನು. ಗೀತೆಯ ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ಅವನು ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ತೊರೆದು ತನ್ನೊಬ್ಬನನ್ನೇ ಶರಣಾಗುವಂತೆ ಕರೆ ನೀಡುತ್ತಾನೆ. ಇದು ಕರ್ತವ್ಯತ್ಯಾಗದ ಕರೆಯಲ್ಲ, ಬದಲಾಗಿ 'ನಾನೇ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೇನೆ' ಎಂಬ ಅಹಂಕಾರದ ತ್ಯಾಗವಾಗಿದೆ.
ಇದನ್ನು ಅರ್ಥೈಸಿಕೊಳ್ಳಲು ನಮ್ಮ ದೇಹವನ್ನು ಒಂದು ವೀಣೆಗೆ ಹೋಲಿಸಬಹುದು. ವೀಣೆಯ ಮೇಲ್ಭಾಗವು ನಮ್ಮ ಶಿರಸ್ಸಿಗೆ, ಕೆಳಭಾಗವು ದೇಹಕ್ಕೆ ಹಾಗೂ ಏಳು ತಂತಿಗಳು ನಮ್ಮ ಏಳು ಚಕ್ರಗಳಿಗೆ ಸಂಕೇತವಾಗಿವೆ. ತಂತಿಗಳು ಸಡಿಲವಾಗಿದ್ದರೆ ಅಥವಾ ಅತಿಯಾಗಿ ಬಿಗಿಯಾಗಿದ್ದರೆ ಸುಶ್ರಾವ್ಯ ಸಂಗೀತ ಹೊರಹೊಮ್ಮದು. ನಮ್ಮ ದೇಹ, ಮನಸ್ಸು ಮತ್ತು ಭಾವನೆಗಳು ಶ್ರುತಿಗೆ ಹೊಂದಿಕೊಂಡಾಗ ಮಾತ್ರ ಜೀವನದ ಸುಂದರ ಸಂಗೀತ ಹೊರಹೊಮ್ಮಲು ಸಾಧ್ಯ. ಕೃಷ್ಣನೇ ದಿವ್ಯ ವೀಣಾವಾದಕ. ನಾವು ಅವನ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಶ್ರುತಿಬದ್ಧ ವಾದ್ಯವಾದರೆ, ಅವನು ನಮ್ಮ ಜೀವನದ ಮೂಲಕ ಅತ್ಯುತ್ತಮ ದಿವ್ಯ ಸಂಗೀತವನ್ನು ನುಡಿಸುತ್ತಾನೆ.
ಅಂತಿಮ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ನನ್ನನ್ನು ಸ್ಮರಿಸುತ್ತಾ ದೇಹತ್ಯಾಗ ಮಾಡುವವನು ನನ್ನನ್ನೇ ತಲುಪುತ್ತಾನೆ ಎಂಬುದು ಗೀತೆಯ ಸಂದೇಶ. ಆದರೆ ಕೊನೆಯ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಭಗವಂತನ ಸ್ಮರಣೆ ಬರಬೇಕಾದರೆ, ಜೀವನವಿಡೀ ಆ ಸ್ಮರಣೆಯ ಅಭ್ಯಾಸವಿರಬೇಕು. ಆದ್ದರಿಂದ ಕೃಷ್ಣಸ್ಮರಣೆ ವೃದ್ಧಾಪ್ಯದ ವಿಷಯವಲ್ಲ, ಅದು ನಮ್ಮ ನಿತ್ಯ ಜೀವನಶೈಲಿಯಾಗಬೇಕು.
ಕೃಷ್ಣ ಜನ್ಮಾಷ್ಟಮಿ ಎಂದರೆ ಕೇವಲ ಯುಗಗಳ ಹಿಂದೆ ನಡೆದ ಘಟನೆಯ ಆಚರಣೆಯಲ್ಲ, ಅದು ನಮ್ಮಂತರಂಗದಲ್ಲಿ ಕೃಷ್ಣನನ್ನು ಜಾಗೃತಗೊಳಿಸುವ ಪವಿತ್ರ ಸಂದರ್ಭವಾಗಿದೆ. ಸ್ವಾರ್ಥವು ಕರುಣೆಯಾಗಿ, ಭಯವು ವಿಶ್ವಾಸವಾಗಿ, ಗೊಂದಲವು ಜ್ಞಾನವಾಗಿ ಮತ್ತು ಅಹಂಕಾರವು ದಿವ್ಯಪ್ರೇಮವಾಗಿ ಮಾರ್ಪಟ್ಟಾಗ ನಮ್ಮ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಕೃಷ್ಣ ಜನಿಸುತ್ತಾನೆ. ನನ್ನ ದೇಹ ನಿನ್ನ ವೀಣೆಯಾಗಲಿ, ಮನಸ್ಸು ಶ್ರುತಿಗೆ ಹೊಂದಿಕೊಳ್ಳಲಿ, ಬುದ್ಧಿ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿರಲಿ, ಹೃದಯ ಶುದ್ಧವಾಗಿರಲಿ, ಕೈಗಳು ನಿನ್ನ ಕಾಯಕವನ್ನು ಮಾಡಲಿ ಮತ್ತು ಮಾತುಗಳು ಸಾಂತ್ವನ ನೀಡಲಿ ಎಂದು ಪ್ರಾರ್ಥಿಸೋಣ. ಯಾರನ್ನು ಆತನು ಆರಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೋ, ಅವನಿಗೆ ಮಾತ್ರ ದಕ್ಕುತ್ತಾನೆ ಎಂಬ ಉಪನಿಷತ್ತಿನ ವಾಕ್ಯದಂತೆ, ಆ ದಿವ್ಯ ಚೇತನದಿಂದ ಆರಿಸಲ್ಪಡಲು ನಮ್ಮನ್ನು ನಾವು ಯೋಗ್ಯರನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳೋಣ. ಕೃಷ್ಣನ ಜ್ಞಾನವು ನಮ್ಮ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಮಾರ್ಗದರ್ಶಕವಾಗಲಿ ಮತ್ತು ಕೃಷ್ಣನ ಕೃಪೆಯು ನಮ್ಮನ್ನು ಕತ್ತಲೆಯಿಂದ ಬೆಳಕಿನತ್ತ ಕೊಂಡೊಯ್ಯಲಿ. ಜೈ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣ!
- ರಾಜೇಂದ್ರ ಯಂಕನಮೂಲೆ
ನಿರಂತರ ಅಪ್ಡೇಟ್ಗಳಿಗಾಗಿ ಉಪಯುಕ್ತ ನ್ಯೂಸ್ ಟೆಲಿಗ್ರಾಂ ಚಾನೆಲ್ಗೆ ಜಾಯಿನ್ ಆಗಿ
ಉಪಯುಕ್ತ ನ್ಯೂಸ್’ ಫೇಸ್ಬುಕ್ ಪುಟ ಲೈಕ್ ಮಾಡಿ
ಉಪಯುಕ್ತ ನ್ಯೂಸ್ ವಾಟ್ಸಪ್ ಗ್ರೂಪ್ಗೆ ಜಾಯಿನ್ ಆಗಲು ಈ ಲಿಂಕ್ ಕ್ಲಿಕ್ ಮಾಡಿ
