ಇಂದಿನ ರಾಜಕೀಯ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿ ಶಿಕ್ಷಣವೆಂಬುದು ಜ್ಞಾನದ ದೇಗುಲವಾಗುಳಿಯದೆ, ಲಾಭ ತರುವ ದೊಡ್ಡ ವ್ಯಾಪಾರವಾಗಿ ಬದಲಾಗಿದೆ. ಬಡವ ಹೊತ್ತಿನ ಊಟಕ್ಕಾಗಿ ಬೀದಿಯಲ್ಲಿ ಹೋರಾಡುತ್ತಿದ್ದರೆ, ಶ್ರೀಮಂತರು ಹಣದ ಬಲದಿಂದ ಗುಣಮಟ್ಟದ ಶಿಕ್ಷಣವನ್ನು ತಮ್ಮದಾಗಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಪೈಪೋಟಿ ನಡೆಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ನಮ್ಮನ್ನಾಳುವ ಜನನಾಯಕರು ಇದನ್ನೇ ಬಂಡವಾಳವಾಗಿಸಿಕೊಂಡು, ಶಿಕ್ಷಣವನ್ನೊಂದು ಸರಕನ್ನಾಗಿ ಮಾರಾಟಕ್ಕಿಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ. ಆದರೆ, ಶಿಕ್ಷಣವೆಂಬುದು ಕೇವಲ ಶ್ರೀಮಂತರ ಸ್ವತ್ತಲ್ಲ; ಅದು ಮುರಿದುಬಿದ್ದ ಬಡ ಕುಟುಂಬವನ್ನು ಮೇಲೆತ್ತುವ ನಿಜವಾದ ಬೆನ್ನೆಲುಬು.
ನಮ್ಮೂರಿನಲ್ಲೊಂದು ಪುಟ್ಟ, ನೆಮ್ಮದಿಯ ಸಂಸಾರವಿತ್ತು. ಗಂಡ, ಹೆಂಡತಿ ಮತ್ತು ಇಬ್ಬರು ಮುದ್ದಾದ ಗಂಡು ಮಕ್ಕಳು. ಅವರಿಗೆ ತಿನ್ನಲು-ಉಣ್ಣಲು ಕೊರತೆಯಿರದಿದ್ದರೂ, ಶಿಕ್ಷಣದ ಕೊರತೆ ಎದ್ದು ಕಾಣುತ್ತಿತ್ತು. ದಿನವಿಡೀ ದುಡಿದು ಸಂಸಾರ ತೂಗಿಸುವುದು ಆ ಮನೆಯ ಯಜಮಾನನ ದಿನಚರಿಯಾಗಿತ್ತು. ಆದರೆ, ಆರೋಗ್ಯ ಮತ್ತು ಚಿಕಿತ್ಸೆಯ ಬಗೆಗಿನ ಅರಿವಿನ ಕೊರತೆಯಿಂದಾಗಿ, ಆತ ಮಾರಣಾಂತಿಕ ಕಾಯಿಲೆಗೆ ತುತ್ತಾಗಿ ಅಕಾಲಿಕವಾಗಿ ಕೊನೆಯುಸಿರೆಳೆದ.
ಸಂಸಾರದ ಆಧಾರಸ್ತಂಭವೇ ಕುಸಿದುಬಿದ್ದಾಗ, ಇಡೀ ಮನೆಯ ಜವಾಬ್ದಾರಿ ಆ ಅಸಹಾಯಕ ತಾಯಿಯ ಹೆಗಲೇರಿತು. ನೋಡನೋಡುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಆ ಸಂಸಾರದ ಸ್ಥಿತಿ ತೀರಾ ಹದಗೆಟ್ಟಿತು. ಒಂದು ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಗೌರವದಿಂದ ಬದುಕುತ್ತಿದ್ದ ಆ ಪುಟ್ಟ ಮನೆಯಲ್ಲಿ, ಹೊತ್ತಿನ ಊಟಕ್ಕೂ ಪರದಾಡುವ ಕರಾಳ ದಿನಗಳು ಶುರುವಾದವು. ಹಸಿದ ಮಕ್ಕಳ ಮುಖ ನೋಡಲಾಗದ ಆ ತಾಯಿ, ಕೊನೆಗೆ ಊರಿನ ನಾಲ್ಕಾರು ಮನೆಗಳಲ್ಲಿ ಪಾತ್ರೆ ತೊಳೆಯುವುದು, ಕಸಗುಡಿಸುವಂತಹ ಕಾಯಕಕ್ಕೆ ಕೈಹಾಕಿದಳು.
ಕೆಲಸ ಮಾಡಿದ ಮನೆಗಳಲ್ಲಿ ಕೊಟ್ಟ ಅನ್ನದ ತುತ್ತನ್ನು ತಾನು ಮುಟ್ಟದೆ, ಜೋಪಾನವಾಗಿ ಮನೆಗೆ ತಂದು ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ತಿನ್ನಿಸುತ್ತಿದ್ದಳು. ಮಕ್ಕಳು ತೃಪ್ತಿಯಿಂದ ಉಣ್ಣುವುದನ್ನು ನೋಡಿ, ತಾನು ಬರೀ ನೀರು ಕುಡಿದು ಕಣ್ಣೀರಿನಲ್ಲೇ ನಿದ್ದೆಗೆ ಜಾರುತ್ತಿದ್ದ ಆಕೆಯ ತಾಯ್ತನ ಕಲ್ಲು ಹೃದಯವನ್ನೂ ಕರಗಿಸುವಂತಿತ್ತು. ಇದನ್ನು ಕಂಡ ಅಕ್ಕಪಕ್ಕದ ಮನೆಯವರು ಕೈಲಾದ ನೆರವು ನೀಡಿದರು; ಕಷ್ಟದಲ್ಲಿದ್ದಾಗ ಕೈಹಿಡಿಯುವ ಭಾರತೀಯ ಸಂಸ್ಕೃತಿ ಮತ್ತು ಮಾನವೀಯತೆ ಅಲ್ಲಿ ಜೀವಂತವಾಗಿತ್ತು.
ಆದರೆ, ಕೇವಲ ಅನ್ನದಿಂದ ಮಕ್ಕಳ ಭವಿಷ್ಯ ಬದಲಾಗದು ಎಂಬ ಸತ್ಯ ಆ ತಾಯಿಗೆ ತಿಳಿದಿತ್ತು. ಯಾರ ಮುಂದೆಯೂ ಕೈಚಾಚದ ಆ ಸ್ವಾಭಿಮಾನಿ ಹೆಣ್ಣುಮಗಳು, ಅನಿವಾರ್ಯವಾಗಿ ರಾಜಕಾರಣಿಗಳ ಮತ್ತು ಜನಪ್ರತಿನಿಧಿಗಳ ಮನೆ ಬಾಗಿಲಿಗೆ ಅಲೆದಾಡಿದಳು. ಕೈಮುಗಿದು, ಕಣ್ಣೀರಿಡುತ್ತಾ ಆಕೆ ಕೇಳಿದ್ದು ಅನ್ನವನ್ನಲ್ಲ, ಆಸ್ತಿಯನ್ನಲ್ಲ; "ನಮಗೆ ಊಟ ಕೊಡದಿದ್ದರೂ ಪರವಾಗಿಲ್ಲ, ದಯವಿಟ್ಟು ನನ್ನ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಓದಲು ಒಂದು ಶಾಲೆ, ಒಳ್ಳೆಯ ಶಿಕ್ಷಣ ಕೊಡಿಸಿ" ಎಂದು ಅಂಗಲಾಚಿದಳು.
ಬಡತನದ ಕತ್ತಲೆಯನ್ನು ಸೀಳಲು ಶಿಕ್ಷಣವೇ ಏಕೈಕ ದಾರಿ ಎಂದು ನಂಬಿದ ಆ ತಾಯಿಯ ಆರ್ತನಾದ, ಇಂದಿನ ವ್ಯಾಪಾರೀಕರಣಗೊಂಡ ಶಿಕ್ಷಣ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ಮುಖಕ್ಕೆ ಹಿಡಿದ ಕನ್ನಡಿಯಂತಿತ್ತು.
ಆ ತಾಯಿಯ ಕಣ್ಣೀರು ಮತ್ತು ಹತಾಶೆಯ ಆರ್ತನಾದ ರಾಜಕಾರಣಿಗಳ ಕಿವುಡು ಕಿವಿಗಳಿಗೆ ತಲುಪಲಿಲ್ಲ. ಮತ ಕೇಳಲು ಕೈಮುಗಿದು ಬರುವವರ ಬಾಗಿಲುಗಳು, ಅಸಹಾಯಕ ತಾಯಿಯ ಬೇಡಿಕೆಯ ಮುಂದೆ ಶಾಶ್ವತವಾಗಿ ಮುಚ್ಚಿಕೊಂಡವು. ಆದರೆ, ಸೋಲೊಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳಲು ಆ ತಾಯಿ ಸಿದ್ಧಳಿರಲಿಲ್ಲ. ರಾಜಕಾರಣಿಗಳ ಕೃಪೆಗಿಂತ ತನ್ನ ಮಕ್ಕಳ ಕಠಿಣ ಪರಿಶ್ರಮವೇ ದೊಡ್ಡ ಆಯುಧವೆಂದು ನಂಬಿ, ಊರಿನ ಸರ್ಕಾರಿ ಶಾಲೆಯ ಮೆಟ್ಟಿಲೇರಿ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ದಾಖಲಿಸಿದಳು.
ಮಕ್ಕಳೂ ಕೂಡ ತಾಯಿಯ ಬಟ್ಟೆ ತೊಳೆಯುವ ಕೈಗಳ ಕಲೆಗಳನ್ನು, ಹಸಿದ ಹೊಟ್ಟೆಯ ನರಳಾಟವನ್ನು ಕಣ್ಣಾರೆ ಕಂಡಿದ್ದರು. ಅವರು ಓದನ್ನು ಕೇವಲ ಪರೀಕ್ಷೆಗಾಗಿ ಬಳಸದೆ, ತಮ್ಮ ಬಡತನದ ಸಂಕೋಲೆಗಳನ್ನು ಕಳಚುವ ಅಸ್ತ್ರವನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಿಕೊಂಡರು. ರಾತ್ರಿ ಮಂದ ಬೆಳಕಿನ ಬುಡ್ಡಿ ದೀಪದ ಕೆಳಗೆ ಎಣ್ಣೆ ಮುಗಿಯುವವರೆಗೂ ಓದುತ್ತಿದ್ದ ಆ ಅಣ್ಣ-ತಮ್ಮಂದಿರು, ಶಾಲೆಯ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಹಂತದಲ್ಲೂ ಅತ್ಯುನ್ನತ ಸಾಧನೆ ತೋರಿದರು. ಸಮಾಜದ ಕೆಲ ಹೃದಯವಂತ ಅಧ್ಯಾಪಕರ ಪ್ರೋತ್ಸಾಹ ಮತ್ತು ಸ್ಕಾಲರ್ಶಿಪ್ ನೆರವಿನಿಂದ ಉನ್ನತ ಶಿಕ್ಷಣದ ಹಾದಿ ಹಿಡಿದರು.
ವರ್ಷಗಳು ಕಳೆದವು. ಪರಿಶ್ರಮ, ತ್ಯಾಗ ಮತ್ತು ಶಿಕ್ಷಣದ ಶಕ್ತಿ ಫಲ ನೀಡಿತು. ದೊಡ್ಡ ಮಗ ಕಠಿಣ ಪರಿಶ್ರಮದಿಂದ ಐಎಎಸ್ (IAS) ಪರೀಕ್ಷೆಯಲ್ಲಿ ತೇರ್ಗಡೆಯಾಗಿ ಜಿಲ್ಲಾಧಿಕಾರಿಯಾದ; ಕಿರಿಯ ಮಗ ಅತ್ಯುನ್ನತ ವೈದ್ಯಕೀಯ ಶಿಕ್ಷಣ ಪಡೆದು ನುರಿತ ವೈದ್ಯನಾಗಿ ಹೊರಹೊಮ್ಮಿದ.
ಒಂದು ದಿನ ಅದೇ ಊರಿನಲ್ಲಿ ದೊಡ್ಡ ಸಮಾರಂಭ. ಅಂದು ತಾಯಿಯನ್ನು ಬಾಗಿಲಿಂದ ಹೊರಹಾಕಿದ್ದ ರಾಜಕಾರಣಿಗಳು, ಇಂದು ಅದೇ ತಾಯಿಯ ಮಗನಾದ ಜಿಲ್ಲಾಧಿಕಾರಿಗೆ ಹೂಗುಚ್ಛ ಹಿಡಿದು ಸ್ವಾಗತಿಸಲು ಸಾಲುಗಟ್ಟಿ ನಿಂತಿದ್ದರು. ಜಿಲ್ಲಾಧಿಕಾರಿಯಾಗಿ ಅಧಿಕಾರ ವಹಿಸಿಕೊಂಡ ಮಗ, ಮೊದಲ ಆದ್ಯತೆಯಾಗಿ ಜಿಲ್ಲೆಯ ಎಲ್ಲಾ ಸರ್ಕಾರಿ ಶಾಲೆಗಳ ನವೀಕರಣ ಮತ್ತು ಬಡ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಉಚಿತ, ಗುಣಮಟ್ಟದ ಶಿಕ್ಷಣ ಸಿಗುವಂತಹ ಬೃಹತ್ ಯೋಜನೆಯನ್ನು ಜಾರಿಗೆ ತಂದನು. ಇತ್ತ ವೈದ್ಯನಾದ ಕಿರಿಯ ಮಗ, ತಂದೆ ಕಾಯಿಲೆಯಿಂದ ಮೃತಪಟ್ಟ ನೆನಪಿನಲ್ಲಿ ಬಡವರಿಗೆ ಉಚಿತ ಆರೋಗ್ಯ ಸೇವೆ ನೀಡುವ ಆಸ್ಪತ್ರೆಯನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಿದನು.
ವೇದಿಕೆಯ ಮೇಲೆ ಜಿಲ್ಲಾಧಿಕಾರಿಯಾದ ಮಗ ಮಾತನಾಡುತ್ತಾ, "ಇಂದು ನನ್ನ ತಲೆ ಮೇಲಿರುವ ಅಧಿಕಾರದ ಕಿರೀಟಕ್ಕೆ ನನ್ನ ತಾಯಿಯ ಕೈಗಳ ಮೇಲಿನ ಗುಳ್ಳೆಗಳು ಮತ್ತು ಶಿಕ್ಷಣವೇ ಕಾರಣ. ಶಿಕ್ಷಣವೆಂಬುದು ಹಣವಿದ್ದವರ ಸ್ವತ್ತಲ್ಲ, ಅದು ಸಮಾಜದ ಕಟ್ಟಕಡೆಯ ಬಡವನ ನಿಜವಾದ ಬೆನ್ನೆಲುಬು" ಎಂದಾಗ ಇಡೀ ಸಭೆ ಕರತಾಡನದಿಂದ ಮೊಳಗಿತು.
ತನ್ನ ಹರಿದ ಸೀರೆಯ ಸೆರಗಿನಿಂದ ಆನಂದಭಾಷ್ಪ ಒರೆಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದ ಆ ತಾಯಿಯ ಮುಖದಲ್ಲಿ, ಕಷ್ಟಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ಮೆಟ್ಟಿ ನಿಂತ ಹೆಮ್ಮೆಯ ಬೆಳಕು ಮೂಡಿತ್ತು.
ಶಿಕ್ಷಣ: ಶ್ರೀಮಂತರ ಸ್ವತ್ತಲ್ಲ, ಬಡವರ ಬೆನ್ನೆಲುಬು ನನ್ನ ಅನಿಸಿಕೆ ಗೆಳೆಯರು ನೀವು ಏನು ಅಂತೀರಾ
- ಬಸವರಾಜ ರಾಮತೀರ್ಥ
ಕೆರೂರ
ನಿರಂತರ ಅಪ್ಡೇಟ್ಗಳಿಗಾಗಿ ಉಪಯುಕ್ತ ನ್ಯೂಸ್ ಟೆಲಿಗ್ರಾಂ ಚಾನೆಲ್ಗೆ ಜಾಯಿನ್ ಆಗಿ
ಉಪಯುಕ್ತ ನ್ಯೂಸ್’ ಫೇಸ್ಬುಕ್ ಪುಟ ಲೈಕ್ ಮಾಡಿ
ಉಪಯುಕ್ತ ನ್ಯೂಸ್ ವಾಟ್ಸಪ್ ಗ್ರೂಪ್ಗೆ ಜಾಯಿನ್ ಆಗಲು ಈ ಲಿಂಕ್ ಕ್ಲಿಕ್ ಮಾಡಿ
