ಮಲೆನಾಡಿಗನಿಗೆ ಮಳೆಯೇ ಹಬ್ಬ!

ಮಲೆನಾಡಿಗೆ ಮುಂಗಾರು ಮಳೆ ಬರುವುದೆಂದರೆ, ಅದು ಕೇವಲ ಒಂದು ಹವಾಮಾನ ಬದಲಾವಣೆಯಲ್ಲ; ಅದು ಇಡೀ ಬದುಕನ್ನೇ ‘ರೀ-ಬೂಟ್’ ಮಾಡುವ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆ. ಜೂನ್ ಮೊದಲ ವಾರ ಹತ್ತಿರ ಬರುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ಮಲೆನಾಡಿಗನ ತಲೆಯಲ್ಲಿ ರೋಮಾಂಚನಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ತರಹೇವಾರಿ ಲೆಕ್ಕಾಚಾರಗಳು ಓಡಲಾರಂಭಿಸುತ್ತವೆ. ನಗರದ ಜನರಿಗೆ ಮುಂಗಾರು ಎಂದರೆ ರೊಮ್ಯಾಂಟಿಕ್ ಕಾಫಿ, ಕಿಟಕಿಯ ಪಕ್ಕ ಕೂತು ಕೇಳುವ ಎಫ್.ಎಮ್ ಸಂಗೀತ. ಆದರೆ ಅಪ್ಪಟ ಮಲೆನಾಡಿಗನಿಗೆ ಮಳೆಯ ಮೊದಲ ಸೂಚನೆ ಸಿಗುವುದೇ ಟಾರ್ಪಾಲಿನ್ ಅಂಗಡಿಯ ಮುಂದೆ ನಿಂತಾಗ!

ಮೇ ತಿಂಗಳ ಕೊನೆಯ ವಾರದಲ್ಲೇ ಮನೆಯ ಯಜಮಾನ ರಣರಂಗಕ್ಕೆ ಹೊರಡುವ ಸೈನಿಕನಂತೆ ಗಂಭೀರವಾಗಿ ಪೇಟೆಗೆ ಹೊರಡುತ್ತಾನೆ. ಅಂಗಡಿಯಲ್ಲಿ ನೀಲಿ ಟಾರ್ಪಾಲಿನ್ ಹಿಡಿದು, "ಇದು ಈ ಸಲದ ಬಿರುಗಾಳಿಗೆ ಹರಿಯಲ್ಲ ತಾನೇ?" ಎಂದು ಅಂಗಡಿಯವನನ್ನು ಸಿಬಿಐ ಅಧಿಕಾರಿಯಂತೆ ವಿಚಾರಿಸುವುದು ಮುಂಗಾರಿನ ಮೊದಲ ಶಾಸ್ತ್ರ. ಮನೆಗೆ ತಂದ ಆ ನೀಲಿ ಟಾರ್ಪಾಲಿನ್ ಅನ್ನು ಅಡಿಕೆ ಪಟ್ಟದ ಮೇಲೋ, ಕಟ್ಟಿಗೆ ರಾಶಿಯ ಮೇಲೋ ಹೊದಿಸಿ, ಅದರ ಮೇಲೆ ಹಾರಿಹೋಗದಂತೆ ನಾಲ್ಕು ಭಾರವಾದ ಕಲ್ಲುಗಳನ್ನು ಇಟ್ಟ ಮೇಲೆಯೇ ಅವನಿಗೆ ನಿರಾಳತೆ.

ಮುಂಗಾರು ಅಧಿಕೃತವಾಗಿ ಬ್ಯಾಟಿಂಗ್ ಆರಂಭಿಸುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಮಲೆನಾಡಿಗನ ದೈನಂದಿನ ವೇಷಭೂಷಣವೇ ಬದಲಾಗಿಬಿಡುತ್ತದೆ. ಬಣ್ಣಬಣ್ಣದ ಫ್ಯಾಶನ್ ಬಟ್ಟೆಗಳೆಲ್ಲ ಕಪಾಟು ಸೇರಿ, ಎಲ್ಲರ ಮೈಮೇಲೂ ಕಪ್ಪು ಜೇಡನಂತೆ ಕಾಣುವ ರೇನ್‌ಕೋಟ್‌ಗಳು ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷವಾಗುತ್ತವೆ. ಬೈಕ್ ಚಲಾಯಿಸುವಾಗ ರೇನ್‌ಕೋಟ್ ಒಳಗಿನಿಂದಲೇ ವಿಚಿತ್ರ ಶಬ್ದ ಮಾಡುತ್ತಾ, ರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿ ಸಿಗುವ ಪರಿಚಯಸ್ಥರಿಗೆ ಕಣ್ಣಿನಲ್ಲೇ "ನಮಸ್ಕಾರ" ಮಾಡುವ ಕಲೆ ಮಲೆನಾಡಿಗನಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಸಿದ್ಧಿಸಿದೆ. ಇನ್ನು ಅದೆಷ್ಟೇ ಕಷ್ಟಪಟ್ಟು ಛತ್ರಿ ಹಿಡಿದರೂ, ಮುಂಗಾರಿನ ಮಲೆನಾಡಿನ ಗಾಳಿ ಆ ಛತ್ರಿಯನ್ನು ಉಲ್ಟಾ ಮಾಡಿ "ಕೈಗಂಟೆ"ಯಂತೆ ಮುಖಕ್ಕೆ ಮುಚ್ಚುವುದು ಇಲ್ಲಿ ಸಾಮಾನ್ಯ ದೃಶ್ಯ.

ಮನೆಯ ಒಳಗಿನ ಕಥೆಯಂತೂ ಇನ್ನೂ ರೋಚಕ. ಜೂನ್ ತಿಂಗಳು ಮುಗಿಯುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಮನೆಯ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ವಸ್ತುವೂ ತನಗೂ ಮುಂಗಾರಿಗೂ ಸಂಬಂಧವಿದೆ ಎಂಬಂತೆ ವರ್ತಿಸಲು ಶುರುಮಾಡುತ್ತದೆ. ಪೇಟೆಯಿಂದ ತಂದ ಬೆಂಕಿಪೊಟ್ಟಣದ ಕಡ್ಡಿಗಳು ಎಷ್ಟು ಉಜ್ಜಿದರೂ ಹತ್ತದೆ ಮಂಡುತನ ಪ್ರದರ್ಶಿಸುತ್ತವೆ. ಉಪ್ಪಿನ ಡಬ್ಬಿಯಲ್ಲಿ ಉಪ್ಪು ಕರಗಿ ನೀರಾಗಿರುತ್ತದೆ. ಬಟ್ಟೆ ಒಣಗಿಸುವುದಂತೂ ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಯುದ್ಧವೇ ಸರಿ. ಹಜಾರದಲ್ಲಿ, ಅಡುಗೆಮನೆಯ ಒಲೆಯ ಮೇಲ್ಗಡೆ ದಾರ ಕಟ್ಟಿ ಒಣಗಲು ಹಾಕಿದ ಬಟ್ಟೆಗಳು, ವಾರವಾದರೂ ಒಣಗದೆ ಒಂದು ರೀತಿಯ ವಿಶಿಷ್ಟ "ಮಲೆನಾಡಿನ ಮಳೆ ವಾಸನೆ"ಯನ್ನು ಸೂಸುತ್ತಾ ಇರುತ್ತವೆ. ಆ ವಾಸನೆಯನ್ನು ಆಸ್ವಾದಿಸುವುದೂ ಮಲೆನಾಡಿಗನಿಗೆ ರೂಢಿಯಾಗಿಬಿಟ್ಟಿರುತ್ತದೆ.

ಇಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ಸಾಲದು ಎಂಬಂತೆ, ಮುಂಗಾರಿನ ಜೊತೆಯಲ್ಲೇ ಬರುವ ಆಮಂತ್ರಣವಿಲ್ಲದ ಅತಿಥಿಗಳೆಂದರೆ ಜಿಗಣೆಗಳು ಮತ್ತು ಕಪ್ಪೆಗಳು. ತೋಟಕ್ಕೆ ಕಾಲಿಟ್ಟರೆ ಸಾಕು, ಕಾಲಿಗೆ ಮುತ್ತಿಕ್ಕುವ ಜಿಗಣೆಗಳನ್ನು ನೋಡಿ ನಗರದ ಜನ ಕಿರುಚಾಡಿದರೆ, ಮಲೆನಾಡಿಗ ಮಾತ್ರ ಜೇಬಿನಿಂದ ಉಪ್ಪಿನ ಪುಡಿ ಅಥವಾ ತಂಬಾಕಿನ ನೀರು ತೆಗೆದು ಸವರಿಕೊಂಡು "ಹೂಂ, ಈ ಸಲ ಮಳೆ ಚೆನ್ನಾಗಿದೆ" ಎಂದು ಸಾಗುತ್ತಾನೆ. ಇನ್ನು ರಾತ್ರಿಯಾಗುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಹಟ್ಟಿ ಕಡೆಯಿಂದ ಬರುವ ಕಪ್ಪೆಗಳ ನಾದಸ್ವರ ಕಚೇರಿ ಇಂಟರ್ನೆಟ್ ಇಲ್ಲದ ರಾತ್ರಿಗಳಲ್ಲಿ ಜೋಂಪು ತರಿಸುವ ಏಕೈಕ ರೇಡಿಯೋ ಚಾನೆಲ್ ಆಗಿರುತ್ತದೆ.

ಕರೆಂಟ್ ಹೋಗುವುದು ಮತ್ತು ಮುಂಗಾರು ಮಳೆ ಮುನಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಮಲೆನಾಡಿನಲ್ಲಿ ಒಂದಕ್ಕೊಂದು ಕನೆಕ್ಟ್ ಆದಂತಿವೆ. ಒಮ್ಮೆ ಜೋರಾಗಿ ಗಾಳಿ ಬೀಸಿದರೆ ಸಾಕು, ಮೆಸ್ಕಾಂನವರು ಮುಂಜಾಗ್ರತಾ ಕ್ರಮವಾಗಿ ಕರೆಂಟ್ ಕತ್ತರಿಸಿ ನಿಶ್ಚಿಂತೆಯಿಂದ ಮಲಗಿಬಿಡುತ್ತಾರೆ. ಆಮೇಲೆ ಮೊಬೈಲ್ ಚಾರ್ಜ್ ಮಾಡಲು ಟ್ರ್ಯಾಕ್ಟರ್ ಬ್ಯಾಟರಿಯನ್ನೋ ಅಥವಾ ಇನ್ವರ್ಟರ್ ಅನ್ನೋ ಹುಡುಕಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಟಿವಿ ಇಲ್ಲದೆ, ಮೊಬೈಲ್ ನೆಟ್‌ವರ್ಕ್ ಇಲ್ಲದೆ, ಇಡೀ ಸಂಸಾರ ಅಡುಗೆಮನೆಯ ಒಲೆಯ ಸುತ್ತ ಕುಳಿತು ಹರಟೆ ಹೊಡೆಯುವಾಗ, ಕಾಫಿ ಜೊತೆ ನಂಚಿಕೊಳ್ಳುವ ಹಲಸಿನ ಹಣ್ಣಿನ ಕಡುಬು ಅಥವಾ ಹಪ್ಪಳದ ರುಚಿಯ ಮುಂದೆ ಜಗತ್ತಿನ ಯಾವ ಪಂಚತಾರಾ ಹೋಟೆಲಿನ ಐಷಾರಾಮಿತನವೂ ಸಾಟಿಯಾಗುವುದಿಲ್ಲ.

ಹೊರಗೆ ಧೋ ಎಂದು ಸುರಿಯುವ ಮಳೆಯನ್ನು ನೋಡುತ್ತಾ, "ಈ ಸಲ ಅಡಿಕೆಗೆ ಕೊಳೆರೋಗ ಬರದಿದ್ದರೆ ಸಾಕು" ಎಂದು ಗೊಣಗುತ್ತಲೇ, ಕಂಬಳಿ ಹೊದ್ದು ಮಲಗುವ ಮಲೆನಾಡಿಗನಿಗೆ ಗೊತ್ತು—ಈ ಮಳೆ ತನ್ನನ್ನು ಎಷ್ಟೇ ಕಾಡಿದರೂ, ಇದೇ ಮುಂಗಾರು ತನ್ನ ತೋಟದ ಹಸಿರಿಗೆ, ಜೀವನಾಡಿಯಾದ ನದಿಗೆ ಮರುಜೀವ ನೀಡುವ ತಾಯಿ ಎಂದು. ಅದಕ್ಕೇ ಮಳೆ ಎಷ್ಟು ಹಿಂಸೆ ಕೊಟ್ಟರೂ, ಮನಸ್ಸಿನ ಒಳಗಿನಿಂದ ಮಲೆನಾಡಿಗ ಮುಂಗಾರನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸುವುದನ್ನು ಎಂದಿಗೂ ನಿಲ್ಲಿಸುವುದಿಲ್ಲ.