ನನ್ನ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ನನಗೆ ಅತ್ಯಂತ ಹತ್ತಿರವಾದ ವ್ಯಕ್ತಿ ಎಂದರೆ ನನ್ನ ಅಮ್ಮ. ನಮ್ಮ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಇರುವುದು ನಾವಿಬ್ಬರೇ. ನನ್ನ ಸಂತೋಷ, ದುಃಖ, ಕಷ್ಟ, ಕನಸು ಎಲ್ಲದಕ್ಕೂ ಅಮ್ಮನೇ ಜೊತೆಗಾರ್ತಿ. ನಮ್ಮ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ನಗು ತುಂಬಿರುತ್ತದೆ. ಇನ್ನು ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಮೌನ ಆವರಿಸಿರುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಆ ಮೌನದ ಹಿಂದೆ ಅಮ್ಮನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟೋ ಭಾವನೆಗಳಿರಬಹುದು ಎಂದು ನಾನು ಯೋಚಿಸುತ್ತೇನೆ.
ಪ್ರತಿದಿನ ಬೆಳಗ್ಗೆ ಅಮ್ಮ ಬೇಗನೆ ಎದ್ದು ತಮ್ಮ ಕೆಲಸಗಳನ್ನು ಆರಂಭಿಸುತ್ತಾರೆ. ನಾನು ಎದ್ದಾಗಲೇ ಅವರು ಒಂದಲ್ಲ ಒಂದು ಕೆಲಸದಲ್ಲಿ ನಿರತರಾಗಿರುತ್ತಾರೆ. ನನಗೆ ಬೇಕಾದುದನ್ನು ಮಾಡಿಕೊಡುವುದು, ನನ್ನ ಊಟದ ಬಗ್ಗೆ ಕಾಳಜಿ ವಹಿಸುವುದು, ನನ್ನ ಭವಿಷ್ಯದ ಬಗ್ಗೆ ಯೋಚಿಸುವುದು ಇವೆಲ್ಲವೂ ಅವರ ದಿನದ ಭಾಗವಾಗಿವೆ. ಆದರೆ ಅಮ್ಮನಿಗೂ ಆಯಾಸವಾಗುತ್ತದೆ, ಬೇಸರವಾಗುತ್ತದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ನಾನು ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಮರೆತುಬಿಡುತ್ತೇನೆ. ನಾನು ಕಾಲೇಜಿಗೆ ಹೋಗುವಾಗ ಅಮ್ಮ ನನಗೆ ಹಲವು ಮಾತುಗಳನ್ನು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ಸರಿಯಾಗಿ ಊಟ ಮಾಡು, ಜಾಗ್ರತೆಯಿಂದ ಹೋಗು, ಬೇಗ ಮನೆಗೆ ಬಾ ಎಂದು ನೆನಪಿಸುತ್ತಾರೆ. ಆಗ ನನಗೆ ಅವೆಲ್ಲವೂ ಪ್ರತಿದಿನ ಕೇಳುವ ಸಾಮಾನ್ಯ ಮಾತುಗಳಂತೆ ಅನಿಸುತ್ತವೆ. ಆದರೆ ನಾನು ಮನೆಯಿಂದ ಹೊರಟ ನಂತರ ಅಮ್ಮ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬರೇ ಇರುತ್ತಾರೆ. ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಅವರು ಏನು ಯೋಚಿಸುತ್ತಿರಬಹುದು? ನನ್ನ ಬಗ್ಗೆ ಚಿಂತಿಸುತ್ತಿರಬಹುದೇ? ನನ್ನ ಭವಿಷ್ಯದ ಬಗ್ಗೆ ಕನಸು ಕಾಣುತ್ತಿರಬಹುದೇ? ಇಂತಹ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳು ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ನನ್ನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಮೂಡುತ್ತವೆ.
ನಮ್ಮ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಅಮ್ಮ ಮತ್ತು ನಾನು ಮಾತ್ರ ಇರುವುದರಿಂದ, ಒಬ್ಬರಿಗೊಬ್ಬರು ಆಸರೆಯಾಗಿರುವುದು ಬಹಳ ಮುಖ್ಯ. ನಾನು ನನ್ನ ಓದು, ಸ್ನೇಹಿತರು ಮತ್ತು ಭವಿಷ್ಯದ ಬಗ್ಗೆ ಯೋಚಿಸುವಾಗ, ಅಮ್ಮ ಮಾತ್ರ ನನ್ನ ಜೀವನ ಚೆನ್ನಾಗಿರಬೇಕು ಎಂದು ಬಯಸುತ್ತಾರೆ. ಅವರಿಗೂ ತಮ್ಮದೇ ಆದ ಆಸೆಗಳು, ಕನಸುಗಳು ಮತ್ತು ಭಾವನೆಗಳಿವೆ. ಆದರೆ ಅವುಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಅವರು ಯಾವಾಗಲೂ ಮಾತನಾಡುವುದಿಲ್ಲ. ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಅಮ್ಮ ಸುಮ್ಮನೆ ಕುಳಿತಿರುವುದನ್ನು ನೋಡುತ್ತೇನೆ. ಆಗ ಅವರ ಬಳಿ ಹೋಗಿ ಏನಾಯಿತು ಎಂದು ಕೇಳಬೇಕು ಅನಿಸುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಕೇಳುವುದಿಲ್ಲ. ನಂತರ ಯೋಚಿಸಿದಾಗ, ಅಮ್ಮ ನನ್ನ ಚಿಕ್ಕ ಚಿಕ್ಕ ವಿಷಯಗಳನ್ನೂ ಗಮನಿಸುತ್ತಾರೆ; ಆದರೆ ನಾನು ಅವರ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲು ಎಷ್ಟು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತೇನೆ ಎಂದು ನನ್ನನ್ನೇ ಪ್ರಶ್ನಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ.
ನಾನು ಬೇಸರದಲ್ಲಿದ್ದಾಗ ಅಮ್ಮ ನನ್ನನ್ನು ಸಮಾಧಾನಪಡಿಸುತ್ತಾರೆ. ನನಗೆ ಏನಾದರೂ ಬೇಕಾದಾಗ ಸಾಧ್ಯವಾದಷ್ಟು ಮಾಡಿಕೊಡಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ ಅಮ್ಮನಿಗೆ ಬೇಸರವಾದಾಗ ಅವರನ್ನು ಸಮಾಧಾನಪಡಿಸಲು ನಾನು ಯಾವಾಗಲೂ ಮುಂದೆ ಬರುತ್ತೇನೆಯೇ? ಅವರಿಗೂ ಪ್ರೀತಿ, ಕಾಳಜಿ ಮತ್ತು ಸಾಂತ್ವನದ ಅಗತ್ಯವಿದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ನಾನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ಒಂದು ದಿನ ಅಮ್ಮನ ಬಳಿ ಕುಳಿತು ಅವರ ದಿನದ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತನಾಡಬೇಕು. ಅವರ ಆಸೆಗಳನ್ನು ಕೇಳಬೇಕು. ಅವರಿಗೆ ಇಷ್ಟವಾದ ವಿಷಯಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತನಾಡಬೇಕು. ಮನೆಯ ಕೆಲಸಗಳಲ್ಲಿ ಅವರಿಗೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡಬೇಕು. ಏಕೆಂದರೆ ಅಮ್ಮ ನನಗಾಗಿ ಮಾಡುವ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಕೆಲಸಕ್ಕೂ ಬೆಲೆ ಕಟ್ಟಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ.
ಅಮ್ಮನ ಮೌನದ ಹಿಂದೆ ಪ್ರೀತಿ ಮಾತ್ರವಲ್ಲ, ಹೇಳಲಾಗದ ಭಾವನೆಗಳು ಮತ್ತು ಜೀವನದ ಅನುಭವಗಳೂ ಇರಬಹುದು. ಅವರ ಮೌನವನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲು ನಾನು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಬೇಕು. ಅಮ್ಮ ನನಗೆ ಕೇವಲ ತಾಯಿ ಮಾತ್ರವಲ್ಲ, ನನ್ನ ಸ್ನೇಹಿತೆ, ನನ್ನ ಧೈರ್ಯ ಮತ್ತು ನನ್ನ ಜೀವನದ ದೊಡ್ಡ ಆಸರೆ. ನಮ್ಮ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ನಾವಿಬ್ಬರೇ ಇರಬಹುದು. ಆದರೆ ಒಬ್ಬರಿಗೊಬ್ಬರು ಪ್ರೀತಿ ಮತ್ತು ಕಾಳಜಿ ನೀಡಿದರೆ ನಮ್ಮ ಮನೆ ಸಂತೋಷದಿಂದ ತುಂಬಿರುತ್ತದೆ. ಅಮ್ಮನ ಮುಖದಲ್ಲಿ ನಗು ಮೂಡಿಸುವುದು ನನ್ನ ಜೀವನದ ಅತ್ಯಂತ ಸುಂದರವಾದ ಸಂತೋಷಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದು. ಅಮ್ಮನ ಮೌನವನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಂಡು, ಅವರ ಮನಸ್ಸಿಗೂ ಸಂತೋಷ ನೀಡುವ ಮಗಳಾಗಬೇಕು ಎಂಬುದೇ ನನ್ನ ಆಸೆ.
- ವಿದ್ಯಾ
ಎಸ್ ಡಿ ಎಂ ಕಾಲೇಜ್ ಉಜಿರೆ
