ಅಧ್ಯಾಯ 1 – ನೆರಳಿನ ಜೊತೆ ಬೆಳೆದ ಬಾಲ್ಯ
"ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಕೆಲವರು ನಮ್ಮ ಜೊತೆ ನಡೆಯುತ್ತಾರೆ. ಕೆಲವರು ಮಧ್ಯದಲ್ಲೇ ಕೈಬಿಡುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ ಒಬ್ಬ ಮಾತ್ರ ಕೊನೆಯವರೆಗೂ ಜೊತೆಯಾಗಿರುತ್ತಾನೆ... ಅವನು ಯಾರು ಎನ್ನುವುದು ಬಹಳ ತಡವಾಗಿ ಅರ್ಥವಾಗುತ್ತದೆ."
"ಅಪ್ಪಾ... ನನ್ನ ನೆರಳು ಯಾವಾಗಲೂ ನನ್ನ ಹಿಂದೆ ಯಾಕೆ ಬರುತ್ತದೆ?" ಐದು ವರ್ಷದ ಮಗುವಿನ ಆ ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ ಅಪ್ಪ ನಗುತ್ತಾ ಹೇಳಿದರು. "ಯಾಕೆಂದರೆ ಅದು ನಿನ್ನನ್ನು ತುಂಬಾ ಇಷ್ಟಪಡುತ್ತದೆ." "ಆಗ... ಕತ್ತಲಲ್ಲಿ ಯಾಕೆ ಕಾಣುವುದಿಲ್ಲ?" ಅಪ್ಪ ಉತ್ತರಿಸಲಿಲ್ಲ. ನನ್ನ ತಲೆಯನ್ನು ಸವರುತ್ತಾ ಕೇವಲ ನಗುತ್ತಿದ್ದರು. ಆ ದಿನ ಆ ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ ಉತ್ತರ ಸಿಗಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಹಲವು ವರ್ಷಗಳ ನಂತರ ಅರ್ಥವಾಯಿತು... ಕೆಲವು ನೆರಳುಗಳು ಬೆಳಕಿನಲ್ಲಿ ಕಾಣುವುದಿಲ್ಲ. ಅವು ಪ್ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಕಾಣುತ್ತವೆ.
ನನ್ನ ಹೆಸರು ಹೃದಯ್. ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ಹೃದಯ ಇದ್ದರೂ, ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಅದನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವವರು ತುಂಬಾ ಕಡಿಮೆ. ನಾನು ಹುಟ್ಟಿದ್ದು ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಊರಿನಲ್ಲಿ. ಹಂಚಿನ ಮನೆ. ಮಳೆ ಬಂದರೆ ಮೇಲ್ಛಾವಣಿಯಿಂದ ನೀರು ಸೋರಿಕೆ. ಬೇಸಿಗೆ ಬಂದರೆ ಒಳಗೇ ಬಿಸಿಲಿನ ಉರಿ. ಆದರೂ ಆ ಮನೆ ಅರಮನೆಯಂತೆ ಅನಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಏಕೆಂದರೆ... ಅಲ್ಲಿ ಪ್ರೀತಿ ಇತ್ತು. ಹಣ ಮಾತ್ರ ಇರಲಿಲ್ಲ.
ನನ್ನ ಅಪ್ಪ ಒಬ್ಬ ಸಣ್ಣ ಅಂಗಡಿಯಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಏಳು ಗಂಟೆಗೆ ಹೊರಟರೆ ರಾತ್ರಿ ಎಂಟು ಗಂಟೆಗೆ ಮನೆಗೆ ಬರುತ್ತಿದ್ದರು. ಅಮ್ಮ? ಅವರಿಗೆ ಸಂಬಳ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಅವರು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಜಗತ್ತಿನ ಯಾವ ಸಂಬಳವೂ ಸಾಲದು. ಅವರು ನಮ್ಮ ಮನೆಯ ಹೃದಯ.
ನಾನು ಶಾಲೆಗೆ ಹೋಗುವ ಪ್ರತಿದಿನವೂ ಅಮ್ಮ ಬಾಗಿಲಿನವರೆಗೂ ಬಂದು ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದರು. "ಜಾಗ್ರತೆಯಿಂದ ಹೋಗು." ಆ ಒಂದು ವಾಕ್ಯದಲ್ಲೇ ಸಾವಿರ ಆಶೀರ್ವಾದಗಳಿದ್ದವು. ಆಗ ಅದರ ಬೆಲೆ ಗೊತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಈಗ ಗೊತ್ತಾಗಿದೆ.
ನಮ್ಮ ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಜೊತೆ ಓದುತ್ತಿದ್ದ ಮಕ್ಕಳು ಹೊಸ ಬ್ಯಾಗ್, ಹೊಸ ಶೂ, ಹೊಸ ನೀರಿನ ಬಾಟಲಿ ತರುತ್ತಿದ್ದರು. ನಾನು? ಅಣ್ಣ ಬಳಸಿದ್ದ ಬ್ಯಾಗನ್ನೇ ಹೊತ್ತು ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದೆ. ಶೂ ಹರಿದರೆ ಅಪ್ಪ ಅದಕ್ಕೆ ದಾರ ಹಾಕಿ ಹೊಲೆಯುತ್ತಿದ್ದರು. ಒಮ್ಮೆ ತರಗತಿಯಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬ ಹುಡುಗ ನಗುತ್ತಾ ಹೇಳಿದ. "ಇದು ಬ್ಯಾಗಾ... ಇಲ್ಲ ಇತಿಹಾಸವಾ?" ಇಡೀ ತರಗತಿ ನಕ್ಕಿತು. ನಾನೂ ನಕ್ಕೆ. ಯಾಕೆಂದರೆ... ಅಳುವುದನ್ನು ಯಾರೂ ನೋಡಬಾರದು ಎಂದು. ಆ ದಿನ ಮನೆಗೆ ಬಂದು ಅಮ್ಮನ ಮಡಿಲಲ್ಲಿ ತಲೆ ಇಟ್ಟು ಮಲಗಿದ್ದೆ. "ಏನಾಯ್ತು?" ಎಂದು ಕೇಳಿದರು. "ಏನಿಲ್ಲ..."ಸುಳ್ಳು ಹೇಳಿದೆ. ಅಮ್ಮ ಮತ್ತೆ ಏನೂ ಕೇಳಲಿಲ್ಲ.
ನನ್ನ ಕೂದಲನ್ನು ಸವರಿದರು. ಕೆಲವು ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಿಗೆ ತಾಯಿಯ ಕೈಗಳೇ ಉತ್ತರ.
ನಮ್ಮ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ವಿಚಿತ್ರ ಅಭ್ಯಾಸ ಇತ್ತು. ರಾತ್ರಿ ಊಟವಾದ ನಂತರ ವಿದ್ಯುತ್ ಹೋದರೆ ಎಲ್ಲರೂ ಹೊರಗೆ ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದೆವು. ಅಪ್ಪ ನಕ್ಷತ್ರಗಳನ್ನು ತೋರಿಸಿ ಕಥೆ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದರು. ನಾನು ನನ್ನ ನೆರಳನ್ನು ನೋಡುತ್ತಾ ಆಟ ಆಡುತ್ತಿದ್ದೆ. ನೆರಳಿಗೆ ಹೆಸರು ಕೂಡ ಇಟ್ಟಿದ್ದೆ. "ಸ್ನೇಹ."
ಯಾಕೆಂದರೆ... ಅದು ಯಾವತ್ತೂ ನನ್ನನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಹೋಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ.
ಒಂದು ಸಂಜೆ ಶಾಲೆಯಿಂದ ಮನೆಗೆ ಬರುತ್ತಿದ್ದೆ. ನನ್ನ ಸ್ನೇಹಿತರೆಲ್ಲ ಐಸ್ಕ್ರೀಂ ತಿನ್ನುತ್ತಿದ್ದರು. "ನೀನೂ ತಿನ್ನು..."ಎಂದರು. ನನ್ನ ಜೇಬಿನಲ್ಲಿ ಎರಡು ರೂಪಾಯಿಯೂ ಇರಲಿಲ್ಲ. "ನನಗೆ ಐಸ್ಕ್ರೀಂ ಇಷ್ಟ ಇಲ್ಲ." ಎಂದು ಸುಳ್ಳು ಹೇಳಿ ಮನೆಗೆ ಬಂದೆ. ಆ ರಾತ್ರಿ ಅಮ್ಮ ಊಟ ಬಡಿಸುತ್ತಾ ಕೇಳಿದರು. "ಇವತ್ತು ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲ ಚೆನ್ನಾಗಿತ್ತಾ?" "ಹೂಂ..." ಅಷ್ಟೇ. ಆ ರಾತ್ರಿ ಅಮ್ಮ ತಮ್ಮ ಪಾಲಿನ ಹಾಲನ್ನು ನನಗೆ ಕೊಟ್ಟರು. "ನನಗೆ ಬೇಡ." ಎಂದೆ." ನಾನು ಈಗಾಗಲೇ ಕುಡಿದಿದ್ದೇನೆ." ಎಂದು ಅವರು ಹೇಳಿದರು. ವರ್ಷಗಳ ನಂತರ ತಿಳಿಯಿತು... ಅದು ಕೂಡ ಒಂದು ಸುಳ್ಳಾಗಿತ್ತು.
ನಮ್ಮ ಮನೆಯ ಕನ್ನಡಿಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಬಿರುಕು ಇತ್ತು. ಪ್ರತಿದಿನ ಅದರ ಮುಂದೆ ನಿಂತು ನನ್ನ ಮುಖ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದೆ. ಒಂದು ದಿನ ಅಮ್ಮ ಹೇಳಿದರು. "ಹೃದಯ್... ಮುಖ ಸುಂದರವಾಗಿರುವುದು ಮುಖ್ಯ ಅಲ್ಲ. ಮನಸ್ಸು ಸುಂದರವಾಗಿರಬೇಕು." ಆಗ ಆ ಮಾತು ಸಾಮಾನ್ಯ ಸಲಹೆಯಂತೆ ಅನಿಸಿತು. ಆದರೆ ಜೀವನದ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ತಿರುವಿನಲ್ಲೂ ಆ ಮಾತು ನನ್ನ ಜೊತೆ ನಡೆಯಿತು. ನನ್ನ ನೆರಳಿನಂತೆ.
ಹತ್ತನೇ ತರಗತಿಯಲ್ಲಿ ಮೊದಲ ಸ್ಥಾನ ಪಡೆದೆ. ಎಲ್ಲರೂ ಅಭಿನಂದಿಸಿದರು. ಆದರೆ ನನಗೆ ಹೆಚ್ಚು ನೆನಪಿರುವುದು ಬಹುಮಾನವಲ್ಲ. ಅಪ್ಪನ ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ತುಂಬಿದ್ದ ನೀರು. ಅವರು ಅದನ್ನು ಯಾರೂ ನೋಡದಂತೆ ತಕ್ಷಣ ತಿರುಗಿಕೊಂಡರು. ಗಂಡಸರು ಅಳುವುದಿಲ್ಲ ಎಂದು ಜಗತ್ತು ಹೇಳುತ್ತದೆ. ಆದರೆ...ತಂದೆಯರು ಅಳುತ್ತಾರೆ. ಅವರ ಕಣ್ಣೀರು ಮಾತ್ರ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಮಕ್ಕಳ ಹಿಂದೆ ಬೀಳುತ್ತದೆ.
ಆ ರಾತ್ರಿ ಮಲಗುವ ಮುನ್ನ ನಾನು ಕಿಟಕಿಯಿಂದ ಚಂದ್ರನನ್ನು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದೆ. ಕೆಳಗೆ ನನ್ನ ನೆರಳು ಕಾಣುತ್ತಿತ್ತು. ನಾನು ನಗುತ್ತಾ ಕೇಳಿದೆ. "ನೀನು ಯಾವತ್ತೂ ನನ್ನ ಜೊತೆ ಇರ್ತೀಯಾ?" ಗಾಳಿ ಬೀಸಿತು. ನೆರಳು ಸ್ವಲ್ಪ ಅಲ್ಲಾಡಿತು. ಅದು "ಹೌದು" ಎಂದು ಉತ್ತರಿಸಿದಂತೆ ಅನಿಸಿತು. ಆಗ ನನಗೆ ಗೊತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ... ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಅತ್ಯಂತ ದೊಡ್ಡ ನೋವು ಎಂದರೆ ಯಾರಾದರೂ ನಮ್ಮನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಹೋಗುವುದು ಅಲ್ಲ. ಅವರು ಇದ್ದಾಗ ಅವರ ಮೌಲ್ಯವನ್ನು ಅರಿಯದೇ ಇರುವುದು. ಆ ಸತ್ಯ ನನಗೆ ಇನ್ನೂ ಕೆಲವು ವರ್ಷಗಳ ನಂತರ ಗೊತ್ತಾಗಲಿತ್ತು... ಆ ದಿನ ನನ್ನ ಜೊತೆ ನಡೆದಿದ್ದ ನೆರಳು... ನನ್ನ ಬದುಕನ್ನೇ ಬದಲಾಯಿಸಲಿದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ನಾನು ಊಹಿಸಿರಲಿಲ್ಲ.
(ಮುಂದುವರಿಯುವುದು...)
--ಈಶಕೃಷ್ಣ
ಡೇಟಾ ಸೈನ್ಸ್ ವಿಭಾಗ
ವಿವೇಕಾನಂದ ತಾಂತ್ರಿಕ ಮಹಾವಿದ್ಯಾಲಯ
