ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಕ್ಯಾಪ್ಜೆಮಿನಿ ಸಂಸ್ಥೆಯ ಡೇ-ಕೇರ್ (ಶಿಶುಮಂದಿರ) ಕೇಂದ್ರದಲ್ಲಿ ಪುಟ್ಟ ಮಕ್ಕಳ ಮೇಲೆ ಅಲ್ಲಿನ ಸಿಬ್ಬಂದಿಯೇ ಎಸಗಿದ ಅಮಾನುಷ ದೌರ್ಜನ್ಯ, ಆನಂತರದ ಕಾನೂನು ಕ್ರಮಗಳು ಹಾಗೂ ವಾದ-ವಿವಾದಗಳು ಜಗಜ್ಜಾಹೀರಾಗಿವೆ.
ಅದು ವಿವೇಚನಾರಹಿತ ಕ್ರೌರ್ಯ, ನಮ್ಮ ಗ್ರಹಿಕೆಗೆ ನಿಲುಕದ ಸಂವೇದನಾಹೀನತೆ. ತಪ್ಪು ಮಾಡಿದವರಿಗೆ ಶಿಕ್ಷೆಯಾಗಲೇಬೇಕು, ಆಗುತ್ತದೆ ಕೂಡ. ಈಗಾಗಲೇ ಒಂದಿಬ್ಬರ ಬಂಧನವೂ ಆಗಿದೆ. ಇಷ್ಟಕ್ಕೇ ಈ ಅಧ್ಯಾಯ ಮುಗಿಯಿತೇ?
ಖಂಡಿತ ಇಲ್ಲ, ಇದು ಇಲ್ಲಿಗೇ ಮುಗಿಯಬಾರದು. ಅಸಲಿಗೆ ಇಂತಹ ಘಟನೆಗಳು ಏಕೆ ನಡೆಯುತ್ತವೆ? ಆ ಐದೂ ಜನ ಸಿಬ್ಬಂದಿ ಮಹಿಳೆಯರೇ, ಅವರೂ ತಾಯಂದಿರೇ. ತಮ್ಮದೇ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಮುದ್ದಿಸಿದವರು, ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ನಾಚಿಕೆಮುಳ್ಳು ಚುಚ್ಚಿ ಬೋರೆಂದು ಅತ್ತಾಗ ಗಾಬರಿ ಬಿದ್ದವರು, ಮಗುವಿಗೆ ಶೀತವಾದಾಗ ಎದೆಗೆ ಹತ್ತಿಕ್ಕಿಕೊಂಡು ಆಸ್ಪತ್ರೆಗೆ ಓಡಿದವರು. ಇದು ಪ್ರತಿ ತಾಯಿಯಲ್ಲೂ ಇರುವ ಸಹಜ ಅನುಭೂತಿ. ಆದರೂ ಇಷ್ಟೊಂದು ಕ್ರೂರಿಗಳಾಗಲು ಹೇಗೆ ಸಾಧ್ಯ? ಏಕೆಂದರೆ, ನಮ್ಮ ಸ್ವಂತ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಸಲಹುವ ಮತ್ತು ಸಹಿಸುವ ರೀತಿಯೇ ಬೇರೆ, ಪರರ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ನೋಡುವ ರೀತಿಯೇ ಬೇರೆ. ಅನುಭೂತಿಯು ವಿಶ್ವವ್ಯಾಪಿ ಸಹಾನುಭೂತಿಯಾಗಿ ಉನ್ನತೀಕರಣಗೊಳ್ಳುವುದು ಅಷ್ಟು ಸುಲಭವಲ್ಲ.
ಡಾ. ಶಿವರಾಮ ಕಾರಂತರ ‘ಶನೀಶ್ವರನ shadow’ (ಶನೀಶ್ವರನ ನೆರಳಲ್ಲಿ) ಕಾದಂಬರಿಯಲ್ಲಿ, ‘ನಾನು ಪಕ್ಷಪಾತ ಮಾಡಿದೆನೇ’ ಎಂದು ಪರಿತಪಿಸುವ ವೃದ್ಧ ನಾಯಕಿಯನ್ನು ಸಾಂತ್ವನಗೊಳಿಸುತ್ತಾ ಹಿತೈಷಿಯೊಬ್ಬ ಹಸುವಿನ ಉದಾಹರಣೆ ನೀಡುತ್ತಾನೆ. ದನ ತನ್ನ ಕರುವಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಹಾಲು ಕೊಡುತ್ತದೆ; ಇನ್ನೊಂದು ಕರು ಕೆಚ್ಚಲಿನ ಬಳಿ ಬಂದರೆ ಒದೆಯುತ್ತದೆ!
ಅನುಭೂತಿಯನ್ನು ಸಹಾನುಭೂತಿಯನ್ನಾಗಿ ಪರಿವರ್ತಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಬೌದ್ಧಿಕ ಮತ್ತು ನೈತಿಕ ಸಾಧ್ಯತೆ ಇರುವುದು ಮನುಷ್ಯನಿಗೆ ಮಾತ್ರ; ಅದರ ತುರ್ತು ಅಗತ್ಯವಿರುವುದೂ ಅವನಿಗೇ. ಆದರೆ ಇದು ತಾನಾಗಿಯೇ ಬರುವುದಿಲ್ಲ. ಇದಕ್ಕೆ ಶಿಕ್ಷಣ, ಸಂಸ್ಕಾರ, ತರಬೇತಿ ಮತ್ತು ಉತ್ತಮ ಪರಿಸರ ಬೇಕು. ಇಂತಹ ಸಂದರ್ಭಗಳಲ್ಲೇ ನಮಗೆ ಯಶವಂತ ಚಿತ್ತಾಲರ “ನಾವು ಮನುಷ್ಯರಾಗಿ ಹುಟ್ಟಿಲ್ಲ; ನಾವು ಮನುಷ್ಯರಾಗಲು ಹುಟ್ಟಿದವರು” ಎಂಬ ಮಾತು ನೆನಪಾಗಬೇಕು.
ಇನ್ನೊಬ್ಬರ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಪಾಲಿಸುವುದು ಸುಲಭದ ಮಾತಲ್ಲ. ನಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳ ತುಂಟಾಟ, ಹಠಮಾರಿತನ, ಅಳು-ನಗು ನಮಗೆ ಪ್ರಿಯವಾಗುವಂತೆ, ಸಹ್ಯವಾಗುವಂತೆ ಪರರ ಮಕ್ಕಳ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಸಾಧ್ಯವಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಸ್ವಂತ ಮಕ್ಕಳ ಮತ್ತು ಇತರರ ಮಕ್ಕಳ ಮಲಮೂತ್ರ, ಎಂಜಲು, ಸಿಂಬಳ, ಕಣ್ಣೀರುಗಳ ನಡುವೆ ನಮಗೆ ಅಗಾಧ ವ್ಯತ್ಯಾಸ ಕಾಣಿಸುತ್ತದೆ. ಅದನ್ನು ಮೀರಿ ನಿಲ್ಲಲು ದೊಡ್ಡ ಮಾನಸಿಕ ಸಿದ್ಧತೆ ಬೇಕು. (ಆಸ್ಪತ್ರೆಗಳಲ್ಲಿ ಅಪರಿಚಿತ ರೋಗಿಗಳ ಮಲಮೂತ್ರ, ರಕ್ತ, ವಾಂತಿಯನ್ನು ಅಸಹ್ಯಪಡದೆ ಸ್ವಚ್ಛಗೊಳಿಸುವ ದಾದಿಯರ ಮತ್ತು ನೌಕರರ ಮನೋಸ್ಥೈರ್ಯ ಎಷ್ಟು ಉದಾತ್ತವಾದುದು! ಅದನ್ನು ‘ಹೊಟ್ಟೆಪಾಡಿಗೆ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ’ ಎಂದು ಕೇವಲವಾಗಿ ತಳ್ಳಿಹಾಕಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ.) ಇದಕ್ಕೆ ಪ್ರಾಥಮಿಕವಾಗಿ ಉದಾರವಾದ ಹೃದಯ ಬೇಕು, ಆಮೇಲೆ ತರಬೇತಿ.
ಆದರೆ, ನಮ್ಮ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿ ಇಂತಹ ಸೂಕ್ಷ್ಮ ಕೆಲಸಗಳಿಗೆ ನೇಮಕಾತಿ ಹೇಗೆ ನಡೆಯುತ್ತಿದೆ? “ಅಯ್ಯೋ ಬಿಡಿ! ಬಾಲವಾಡಿ ಮಕ್ಕಳ ಕುಂಡೆ ತೊಳೆಯಲು, ಮೂತ್ರ ಮಾಡಿಸಲು, ಅತ್ತಾಗ ಬಿಸ್ಕೆಟ್ ತಿನ್ನಿಸಲು ಯಾವ ದೊಡ್ಡ ತರಬೇತಿ ಬೇಕು?” ಎನ್ನುವುದೇ ನಮ್ಮ ದೇಶದ ಅಲಿಖಿತ ನೇಮಕಾತಿ ನೀತಿ. ಹೀಗಾಗಿ, ಆಡಳಿತ ಮಂಡಳಿಗಳು ಕೊಡುವ ಬಿಡಿಗಾಸಿನ ಸಂಬಳಕ್ಕೆ ಅನಿವಾರ್ಯತೆಯಿರುವ ಹತಭಾಗ್ಯರು ಸಿಗುತ್ತಾರೆ. ತಮ್ಮ ಬಡತನದ ಕಾರಣದಿಂದ ಅವರು ಚೌಕಾಸಿ ಮಾಡುವ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲೂ ಇರುವುದಿಲ್ಲ. ಜಪಾನ್, ನಾರ್ವೆ, ಜರ್ಮನಿ ಅಥವಾ ಅಮೆರಿಕಾಗಳಲ್ಲಿ ಈ ರಂಗಕ್ಕೆ ನೀಡುವ ಗೌರವ ಮತ್ತು ತರಬೇತಿಯನ್ನು ನಮ್ಮ ದೇಶಕ್ಕೆ ಹೋಲಿಸಿದರೆ ಖೇದವಾಗುತ್ತದೆ. ನಾವು ಇಂದಿಗೂ ಅನಾಗರಿಕ ಮಟ್ಟದಲ್ಲಿದ್ದೇವೆ. ನಮ್ಮ ಗ್ರಾಮೀಣ ಸಂಸ್ಕೃತಿ ಮತ್ತು ಪಾರಂಪರಿಕ ಜೀವನ ಪದ್ಧತಿ ಇನ್ನು ಸ್ವಲ್ಪ ಜೀವಂತವಾಗಿರುವುದರಿಂದಲೇ ಈ ರಂಗಗಳು ಹೇಗೋ ಕುಂಟುತ್ತಾ ಸಾಗುತ್ತಿವೆ. ನಿಜ ಹೇಳಬೇಕೆಂದರೆ, ಒಬ್ಬ ಸಾಫ್ಟ್ವೇರ್ ಇಂಜಿನಿಯರ್ ಅಥವಾ ಐಎಎಸ್ ಅಧಿಕಾರಿಗೆ ಕೊಡುವುದಕ್ಕಿಂತಲೂ ಮಿಗಿಲಾದ, ಒಬ್ಬ ವೈದ್ಯನಿಗೆ ಬೇಕಾಗುವ ಮಟ್ಟದ ಮಾನಸಿಕ ತರಬೇತಿ ಈ ಸಿಬ್ಬಂದಿಗೆ ಬೇಕು. ಇದನ್ನು ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ ಹೇಳಿದರೆ ನಮ್ಮ ಇಂದಿನ ಶಿಕ್ಷಣೋದ್ಯಮಿಗಳು ನಕ್ಕು ಹಗುರಗೊಳಿಸುತ್ತಾರೆ.
ಇನ್ನು, ಇಂತಹ ‘ಕೆಳಮಟ್ಟದ’ ಉದ್ಯೋಗಕ್ಕೆ ಬರುವವರು ಯಾರು? ಅವರು ತೀರಾ ಬಡವರು. ತಮ್ಮ ಸ್ವಂತ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಒಂದು ಕ್ಷಣ ಮುದ್ದಿಸುವ ವ್ಯವಧಾನ, ಪುರುಸೊತ್ತಿಲ್ಲದೆ ದಿನವಿಡೀ ದುಡಿಯಬೇಕಾದ ಅನಿವಾರ್ಯತೆ ಅವರದು. ಟಿವಿ, ರಸ್ತೆಗಳಲ್ಲಿ ಕಾಣುವ ವೈಭವದ ಬದುಕಿನ ಒಂದು ತುಣುಕನ್ನೂ ತಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಒದಗಿಸಲಾಗದ ನಿರುಪಾಯ ಕರಳುಗಳು ಅವು. ಅವರು ಸಮಾಜದ ‘ಎಲೈಟ್’ ವರ್ಗವಲ್ಲ; ಅವರ ನಡೆ-ನುಡಿ, ಒಪ್ಪ-ಓರಣಗಳೆಲ್ಲ ಕನಿಷ್ಠ ಮಟ್ಟದ್ದು. ಇಂಗ್ಲಿಷ್ ಬರದೆ, ಸಮಾಜದ ಉನ್ನತ ಸ್ತರದ ಜನರ ಮುಂದೆ ತಬ್ಬಿಬ್ಬಾಗಿ ನಿಲ್ಲುವವರು.
ಕನ್ನಡದ ದಾರ್ಶನಿಕ ಲೇಖಕ ಎ.ಎನ್. ಮೂರ್ತಿರಾಯರು ಒಮ್ಮೆ ಹೇಳಿದ್ದರು: “ಅನಾಥರ ಮುಂದೆ ನಿಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಮುದ್ದಿಸಬೇಡಿ.” ಎಷ್ಟು ಸತ್ಯ ಅಲ್ವೇ? ಸಮಾಜದ ಸಿರಿವಂತ, ನಾಜೂಕಿನ ಅಪ್ಪ-ಅಮ್ಮಂದಿರು ತಮ್ಮ ಬೊಂಬೆಯಂತಹ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಕಾರುಗಳಲ್ಲಿ ತಂದು ಹೂವಿನಂತೆ ಎತ್ತಿ ಇಳಿಸುವಾಗ ಈ ಹತಭಾಗ್ಯ ಸಿಬ್ಬಂದಿಯ ಮನಸ್ಸಿನೊಳಗೆ ಏನೆಲ್ಲಾ ಹಾದುಹೋಗಬಹುದು? ಇಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ಕಷ್ಟಪಡುವ ಇವರ ಸಂಬಳ ತಿಂಗಳಿಗೆ ಹತ್ತು ಸಾವಿರ ದಾಟಿದರೆ ಅದೇ ದೊಡ್ಡ ಪುಣ್ಯ! ಅವರ ಕಣ್ಣೆದುರೇ ಲಕ್ಷ ಲಕ್ಷ ಸಂಬಳ ಎಣಿಸುವವರು ತಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಇವರ ಜವಾಬ್ದಾರಿಗೆ ಬಿಟ್ಟು ಹೋಗುತ್ತಾರೆ.
ಈ ಬೃಹತ್ ಸಾಮಾಜಿಕ ಮತ್ತು ಆರ್ಥಿಕ ಅಂತರ (Disparity) ತಳಮಟ್ಟದವರಲ್ಲಿ ಎಂತಹ ಈರ್ಷ್ಯೆ, ಸಿಟ್ಟು, ಮತ್ತು ಹತಾಶೆಯನ್ನು ಹುಟ್ಟುಹಾಕಬಹುದು? ಒಂದೇ ಸಂಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿ, ಒಂದೇ ಸಮಯ ದುಡಿಯುವ ಗುತ್ತಿಗೆ ನೌಕರನಿಗೆ ಮೂರು ಸಾವಿರ ಮತ್ತು ಕಾಯಂ ನೌಕರನಿಗೆ ಒಂದೂವರೆ ಲಕ್ಷ ಸಂಬಳ ಕೊಡುವ ಇಲಾಖೆಗಳಲ್ಲಿ ಉಂಟಾಗುವ ಆಕ್ರೋಶದ ಕಿಡಿಗಳನ್ನು ಕಣ್ಣಾರೆ ಕಂಡವನು ನಾನು. “ಅತ್ತೆ ಮೇಲಿನ ಸಿಟ್ಟು ಕೊತ್ತಿಯ ಮೇಲೆ” ಎಂಬಂತೆ, ಅವಕಾಶ ಸಿಕ್ಕಾಗ ಈ ಶೋಷಿತ ವರ್ಗದ ಜನರು ತಮ್ಮ ಇಡೀ ಬದುಕಿನ ಸೋಲು, ಹತಾಶೆ, ಅಸಹಾಯಕತೆ ಮತ್ತು ಹೊಟ್ಟೆಕಿಚ್ಚನ್ನು ಇಂತಹ ಅಸಹಾಯಕ ಪುಟ್ಟ ಮಕ್ಕಳ ಮೇಲೆ ತೀರಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ.
ಸಮಾಜದಲ್ಲಿರುವ ಈ ಅಸಮಾನತೆಯ ಫಲವಾಗಿಯೇ ಇಂತಹ ವಿಕೃತ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆಗಳು ಹುಟ್ಟಿಕೊಳ್ಳುತ್ತವೆ ಮತ್ತು ನಮ್ಮ ನಡುವಿನ ಸಾಮಾಜಿಕ ಕಂದಕವನ್ನು ಮತ್ತಷ್ಟು ದೊಡ್ಡದಾಗಿಸುತ್ತವೆ. ಇದರ ಪರಿಣಾಮವಾಗಿ ಮತ್ತಷ್ಟು ಭದ್ರವಾದ ‘ಗೇಟೆಡ್ ಕಮ್ಯುನಿಟಿ’ಗಳು ತಲೆದೂರುತ್ತವೆ.
ಹಾಗಾದರೆ, “ಅಲ್ಲಿಗೇ ಮುಗಿಯಬಾರದು” ಎನ್ನುವ ನಾವು ಮುಂದೆ ಮಾಡಬೇಕಾದುದೇನು? ದುರಂತವೆಂದರೆ, ನಮ್ಮನ್ನಾಳುವವರಿಗೆ ಶಿಕ್ಷಣ ಎಂದಿಗೂ ಆದ್ಯತೆಯಾಗಿಯೇ ಇಲ್ಲ. ನಮಗೆ ಕಡಿಮೆ ಸಂಬಳದ ನೌಕರರಿರುವ, ಹೆಚ್ಚು ಫೀಸು ಕೀಳುವ ಶಾಲೆಗಳೇ ‘ಉತ್ತಮ ಶಾಲೆಗಳು’! ಮನುಷ್ಯತ್ವದಿಂದ ಹಿಡಿದು ನ್ಯಾಯದವರೆಗೆ ಪ್ರತಿಯೊಂದೂ ಮಾರಾಟಕ್ಕಿರುವ ಈ ದೇಶದಲ್ಲಿ, ಖರೀದಿಸುವ ಶಕ್ತಿ ಇಲ್ಲದವರು ಹೀಗೆ ತಮಗೂ ತಮಗೂ ಸಂಬಂಧವೇ ಇಲ್ಲದ ಅಮಾಯಕರ ಮೇಲೆ ಉರಿದುಬಿದ್ದು, ತಾವೂ ಬೂದಿಯಾಗುತ್ತಿದ್ದಾರೆ.
ಶಿಕ್ಷಣತಜ್ಞರು ಭಾಷಣ ಬಿಗಿಯುತ್ತಿರುತ್ತಾರೆ, ಲೇಖಕರು ಲೇಖನ ಬರೆಯುತ್ತಿರುತ್ತಾರೆ... ಅಷ್ಟಕ್ಕೇ ಎಲ್ಲವೂ ಮುಗಿದುಹೋಗುತ್ತದೆ.
- ದೇವು ಹನೆಹಳ್ಳಿ
ಉಪಯುಕ್ತ ನ್ಯೂಸ್ ಈಗ ಸ್ವದೇಶಿ ಸಾಮಾಜಿಕ ಜಾಲತಾಣ Arattai ನಲ್ಲಿ... ನಮ್ಮ ಚಾನೆಲ್ಗೆ ನೀವೂ ಜಾಯಿನ್ ಆಗಿ.
ನಿರಂತರ ಅಪ್ಡೇಟ್ಗಳಿಗಾಗಿ ಉಪಯುಕ್ತ ನ್ಯೂಸ್ ಟೆಲಿಗ್ರಾಂ ಚಾನೆಲ್ಗೆ ಜಾಯಿನ್ ಆಗಿ
ಉಪಯುಕ್ತ ನ್ಯೂಸ್’ ಫೇಸ್ಬುಕ್ ಪುಟ ಲೈಕ್ ಮಾಡಿ
ಉಪಯುಕ್ತ ನ್ಯೂಸ್ ವಾಟ್ಸಪ್ ಗ್ರೂಪ್ಗೆ ಜಾಯಿನ್ ಆಗಲು ಈ ಲಿಂಕ್ ಕ್ಲಿಕ್ ಮಾಡಿ
