ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಟ್ರಾಫಿಕ್ ಜಂಕ್ಷನ್ನಲ್ಲಿ ಸಿಲುಕಿದಾಗಲೋ ಅಥವಾ ಪಿಜಿಯ ಕಿಟಕಿಯಿಂದ ಕಾಣುವ ಸಿಮೆಂಟ್ ಕಾಡನ್ನು ನೋಡಿದಾಗಲೋ ಮಲೆನಾಡಿನ ಹುಡುಗನೊಬ್ಬನ ಮನಸ್ಸು ನೇರವಾಗಿ ಆಗುಂಬೆ ಘಾಟಿಯ ಮಂಜಿನೊಳಗೆ ಅಥವಾ ಹುಲಿಕಲ್ಲು ಘಾಟಿಯ ತಿರುವುಗಳೊಳಗೆ ಜಿಗಿದುಬಿಡುತ್ತದೆ. ಕೈಯಲ್ಲಿ ಹಿಡಿದ ಮಸಾಲೆ ದೋಸೆಗಿಂತಲೂ ಅಮ್ಮ ಮಾಡಿದ ಅಕ್ಕಿ ರೊಟ್ಟಿ ಮತ್ತು ಮನೆಯಲ್ಲೇ ತಯಾರಿಸಿದ ಘಮಘಮಿಸುವ ಮಿಡಿ ಉಪ್ಪಿನಕಾಯಿಯ ನೆನಪು ಕಾಡತೊಡಗುತ್ತದೆ. ಬೆಂಗಳೂರಿಗೆ ಬಂದ ಹೊಸತರಲ್ಲಿ "ಎರಡು ವರ್ಷ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿ ಒಂದಿಷ್ಟು ಕಾಸು ಗಂಟು ಹಾಕಿ ಊರಿಗೆ ವಾಪಸ್ ಹೋಗಿ ಅಡಿಕೆ ತೋಟ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು" ಎಂಬುದು ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ಮಲೆನಾಡಿಗನ ಪಕ್ಕಾ ಪ್ಲಾನ್ ಆಗಿರುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ವಿಧಿಯಾಟ ಬೇರೆಯೇ ಇರುತ್ತದೆ. ಇಲ್ಲಿನ ಕೆಆರ್ ಪುರಂ ಬ್ರಿಡ್ಜ್ ಹತ್ತಿ ಇಳಿಯುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಅರ್ಧ ಜೀವನ ಕಳೆದುಹೋಗಿರುತ್ತದೆ, ಇನ್ನು ಊರಿಗೆ ಮರಳುವುದೆಲ್ಲಿಂದ?
ಬೆಂಗಳೂರಿನಲ್ಲಿ ಸೆಟಲ್ ಆದ ಮೇಲೆ ಮಲೆನಾಡಿನ ಹುಡುಗರ ಬಾಳು ಒಂಥರಾ 'ನಂದನವನದಲ್ಲಿ ನಂದಾದೀಪ' ಹಚ್ಚಿದ ಹಾಗೆ. ಇಲ್ಲಿ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಎದ್ದರೆ ಸಾಕು, ನೀರಿಗಾಗಿ ಕಾರ್ಪೊರೇಷನ್ ಪೈಪ್ ಕಡೆಗೆ ಅಥವಾ ವಾಟರ್ ಟ್ಯಾಂಕರ್ ಸದ್ದಿಗೆ ಕಿವಿಗೊಡಬೇಕು. ನಮ್ಮೂರಲ್ಲಿ ಮಳೆಗಾಲದಲ್ಲಿ ಅಂಗಳಕ್ಕೆ ನೀರು ನುಗ್ಗುತ್ತಿದ್ದರೂ ಸೈಲೆಂಟಾಗಿ ಮಲಗುತ್ತಿದ್ದ ಆ ದಿನಗಳ ಧೈರ್ಯ ಈಗ ಮರೆತೇ ಹೋಗಿರುತ್ತದೆ. ಇಲ್ಲಿನ ಮೆಟ್ರೋ ರೈಲಿನಲ್ಲಿ ನೂಕುನುಗ್ಗಲಿನಲ್ಲಿ ನಿಂತಾಗ, ಊರಿನಲ್ಲಿ ಹಳೆ ಸೈಕಲ್ ತುಳಿಯುತ್ತಾ ಗೆಳೆಯರ ಜೊತೆ ಹರಟೆ ಹೊಡೆಯುತ್ತಿದ್ದ ಆ ಹಳೆಯ ಕೆಂಪು ಮಣ್ಣಿನ ರಸ್ತೆಗಳು ಕಣ್ಣಮುಂದೆ ಬರುತ್ತವೆ. ಅಲ್ಲಿ ಹತ್ತು ರೂಪಾಯಿಗೆ ಸಿಗುತ್ತಿದ್ದ ಚಹಾ ಮತ್ತು ಬೋಂಡಾದ ರುಚಿ, ಇಲ್ಲಿನ ಸ್ಟಾರ್ ಹೋಟೆಲ್ಗಳಲ್ಲಿ ನೂರಾರು ರೂಪಾಯಿ ಸುರಿದರೂ ಸಿಗುವುದಿಲ್ಲವಲ್ಲ ಎಂಬ ಸಂಕಟ ಗಂಟಲಲ್ಲಿ ಸಿಕ್ಕಿಹಾಕಿಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ.
ಇನ್ನು ಬೆಂಗಳೂರಿನಲ್ಲಿ ಮಲೆನಾಡಿಗರು ಸೇರಿಕೊಂಡರೆ ಕೇಳಬೇಕೆ? ಅಲ್ಲಿ ಊರಿನ ರಾಜಕೀಯದಿಂದ ಹಿಡಿದು, ಈ ಬಾರಿ ಅಡಿಕೆಗೆ ಬಂದ ಕೊಳೆರೋಗದವರೆಗೆ ಎಲ್ಲವೂ ಚರ್ಚೆಯಾಗುತ್ತದೆ. "ಅಲ್ಲಿ ನಮ್ ಶೀನಣ್ಣನ ಅಂಗಡಿ ಮುಂದೆ ಕೂತು ಹರಟೆ ಹೊಡಿತಿದ್ವಲ್ಲ ಮಗಾ, ಆ ಮಜಾನೇ ಬೇರೆ" ಎಂದು ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ನೀರು ಹಾಕುತ್ತಲೇ ಪಕ್ಕದ ಮಲ್ಲೇಶ್ವರಂ ಹೋಟೆಲ್ನಲ್ಲಿ ದೋಸೆ ಆರ್ಡರ್ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ. ಬಾಲ್ಯದ ನೆನಪುಗಳಂತೂ ಸದಾ ಹಸಿರು. ಕೆಸರುಗದ್ದೆಯಲ್ಲಿ ಕ್ರಿಕೆಟ್ ಆಡಿದ್ದು, ಮಳೆಗಾಲದಲ್ಲಿ ಸ್ಕೂಲ್ ಬ್ಯಾಗ್ ತಲೆ ಮೇಲೆ ಹೊತ್ತು ತೊರೆಯಲ್ಲಿ ದಾಟಿದ್ದು, ಮರ ಹತ್ತಿ ಹಣ್ಣು ಕೀಳುವಾಗ ಬಿದ್ದು ಕಾಲು ಸುಲಿದುಕೊಂಡಿದ್ದು - ಇವೆಲ್ಲವೂ ಈಗ ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಐಟಿ ಪಾರ್ಕ್ನ ಎಸಿ ರೂಮಿನೊಳಗೆ ಕುಳಿತು ನೆನೆಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಸುಂದರ ಪುರಾಣಗಳಾಗಿವೆ.
ಇಲ್ಲಿನ ಹಬ್ಬಗಳು ಕೂಡ ಡಿಜಿಟಲ್ ಆಗಿಬಿಟ್ಟಿವೆ. ಊರಿನಲ್ಲಿ ಗಣೇಶ ಚತುರ್ಥಿಯೋ ಅಥವಾ ಕದಿರು ಹಬ್ಬವೋ ಬಂತೆಂದರೆ ಮನೆಯವರೆಲ್ಲಾ ಸೇರಿ ಮಾಡುವ ಸಂಭ್ರಮವೇ ಬೇರೆ. ಇಲ್ಲಿ ಪ್ಲಾಸ್ಟಿಕ್ ಬಾಳೆ ಎಲೆಯ ಮೇಲೆ ಊಟ ಮಾಡುತ್ತಾ, ಊರಿನಲ್ಲಿ ಸವಿಯುತ್ತಿದ್ದ ಆ ಅಪ್ಪೆಹುಳಿ ಮತ್ತು ತಂಬುಳಿಯ ರುಚಿಯನ್ನು ಕಲ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದೇ ಒಂದು ಸಾಹಸ. ಬೆಂಗಳೂರಿನಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿ ಸೈಟ್ ನಲ್ಲೂ ಮನೆ ಏಳುತ್ತಿದ್ದರೆ, ನಮ್ಮೂರಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿ ಮಳೆಗಾಲಕ್ಕೂ ಮಣ್ಣಿನ ವಾಸನೆ ಹೊಸತಾಗಿರುತ್ತಿತ್ತು. ಆ ಮಣ್ಣಿನ ವಾಸನೆಗಾಗಿ ಮಲೆನಾಡಿನ ಹುಡುಗ ಇಲ್ಲಿನ ಪಾರ್ಕ್ಗಳಲ್ಲಿ ಹುಡುಕಾಡುತ್ತಾನೆ, ಆದರೆ ಅಲ್ಲಿ ಸಿಗುವುದು ಕೇವಲ ಲಾನ್ಗೆ ಹೊಡೆಯುವ ಕೆಮಿಕಲ್ ನೀರಿನ ವಾಸನೆ ಮಾತ್ರ!
ಊರಿಗೆ ಹೋಗಬೇಕೆಂಬ ಆಸೆ ಅತಿಯಾದಾಗಲೆಲ್ಲಾ ಯಾವುದೋ ಒಂದು ಲೋನ್ ಕಂತು ಅಥವಾ ಮಕ್ಕಳ ಸ್ಕೂಲ್ ಫೀಸು ಅಡ್ಡ ಬಂದು ನಿಲ್ಲುತ್ತದೆ. "ಮುಂದಿನ ಯುಗಾದಿಗಂತೂ ಪಕ್ಕಾ ಊರಲ್ಲೇ ಇರ್ತೀನಿ, ಹೋಗಿ ಒಂದು ನಾಲ್ಕು ಗಿಡಕ್ಕೆ ಗೊಬ್ಬರ ಹಾಕ್ತೀನಿ" ಎಂಬ ಶಪಥ ಪ್ರತಿ ವರ್ಷವೂ ನವೀಕರಣಗೊಳ್ಳುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತದೆ. ಮಲೆನಾಡಿನ ಮಳೆ, ಆ ನಿರಂತರ ಹಸಿರು, ಗೆಳೆಯರ ಅವಾಂತರಗಳು ಮತ್ತು ಆ ಮುಗ್ಧ ಬಾಲ್ಯ ಕೇವಲ ವಾಟ್ಸಾಪ್ ಡಿಪಿಗಳಿಗೆ ಸೀಮಿತವಾದರೂ, ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ಮಲೆನಾಡಿಗನ ಹೃದಯದ ಒಂದು ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿ ಆ ತೇವವಾದ ಕೆಂಪು ಮಣ್ಣಿನ ಸೆಳೆತ ಇಂದಿಗೂ ಹಾಗೆಯೇ ಇರುತ್ತದೆ.
ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಜಂಜಾಟದ ನಡುವೆಯೂ ಊರಿನ ನೆನಪುಗಳೇ ನಮಗೆ ಇಂಧನ, ಅದೇ ನಮ್ಮನ್ನು ಈ ನಗರದ ಯಾಂತ್ರಿಕ ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ಬದುಕಿಸುತ್ತಿರುವುದು. ಕೊನೆಗೆ ಪೂರ್ತಿಯಾಗಿ ಊರಿಗೆ ಮರಳಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗದಿದ್ದರೂ, ವಾರಾಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ಮಲೆನಾಡಿನ ಕಡೆಗೆ ಹೊರಡುವ ಬಸ್ ಕಂಡರೆ ಸಾಕು, ಮನಸ್ಸು ಅಲ್ಲಿಗೆ ಮೊದಲೇ ತಲುಪಿರುತ್ತದೆ.
- ಪ್ರಸನ್ನ ಹೊಳ್ಳ ತೀರ್ಥಹಳ್ಳಿ
ಉಪಯುಕ್ತ ನ್ಯೂಸ್ ಈಗ ಸ್ವದೇಶಿ ಸಾಮಾಜಿಕ ಜಾಲತಾಣ Arattai ನಲ್ಲಿ... ನಮ್ಮ ಚಾನೆಲ್ಗೆ ನೀವೂ ಜಾಯಿನ್ ಆಗಿ.
ನಿರಂತರ ಅಪ್ಡೇಟ್ಗಳಿಗಾಗಿ ಉಪಯುಕ್ತ ನ್ಯೂಸ್ ಟೆಲಿಗ್ರಾಂ ಚಾನೆಲ್ಗೆ ಜಾಯಿನ್ ಆಗಿ
ಉಪಯುಕ್ತ ನ್ಯೂಸ್’ ಫೇಸ್ಬುಕ್ ಪುಟ ಲೈಕ್ ಮಾಡಿ
ಉಪಯುಕ್ತ ನ್ಯೂಸ್ ವಾಟ್ಸಪ್ ಗ್ರೂಪ್ಗೆ ಜಾಯಿನ್ ಆಗಲು ಈ ಲಿಂಕ್ ಕ್ಲಿಕ್ ಮಾಡಿ
