ಕಿಂಡರ್ಗಾರ್ಟನ್ ಎಂಬ ಕಲ್ಪನೆಯೇ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಆರು ವರ್ಷದ ನಂತರ ನಾವು ಸ್ವತಃ ಶಾಲೆಗೆ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದೆವು. ಸೈಕಲ್ ಅಥವಾ ಬಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಬಿಡುವ ಪದ್ಧತಿ ಇರಲಿಲ್ಲ. ನಾವು ಒಬ್ಬರೇ ನಡೆದುಕೊಂಡು ಶಾಲೆಗೆ ಹೋದರೆ ಏನಾದರೂ ಕೆಟ್ಟದ್ದು ಆಗಬಹುದು ಎಂಬ ಭಯ ನಮ್ಮ ತಂದೆ-ತಾಯಂದಿರಿಗೆ ಎಂದಿಗೂ ಇರಲಿಲ್ಲ.
ನಮಗೆ ತಿಳಿದಿದ್ದು ‘ಪಾಸ್’ ಅಥವಾ ‘ಫೇಲ್’ ಮಾತ್ರ. ಪರ್ಸೆಂಟೇಜ್ ಎಂಬುದು ನಮ್ಮ ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ವಿಶೇಷ ಸ್ಥಾನ ಹೊಂದಿರಲಿಲ್ಲ.
ಯಾರಾದರೂ ಟ್ಯೂಷನ್ ಕ್ಲಾಸ್ಗೆ ಸೇರಿದ್ದಾರೆ ಎಂದರೆ ನಾಚಿಕೆ ಆಗುತ್ತಿತ್ತು… ಏಕೆಂದರೆ ಜನರು ಅವರನ್ನು ಓದಿನಲ್ಲಿ ದುರ್ಬಲ ಎಂದು ಹಾಸ್ಯ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರು.
ಅಶ್ವತ್ಥಮರದ ಎಲೆಗಳು ಅಥವಾ ನವಿಲಿನ ರೆಕ್ಕೆಗಳನ್ನು ಪುಸ್ತಕದೊಳಗೆ ಇಟ್ಟರೆ ಬುದ್ಧಿವಂತರಾಗುತ್ತೇವೆ ಎಂಬ ನಂಬಿಕೆ ನಮ್ಮದು.
ಪುಸ್ತಕಗಳು ಮತ್ತು ನೋಟ್ಬುಕ್ಗಳನ್ನು ಬಟ್ಟೆಯ ಚೀಲದಲ್ಲಿ, ನಂತರ ಸರಪಳಿ ಇರುವ ಟಿನ್ ಪೆಟ್ಟಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಜೋಡಿಸುವುದು ನಮ್ಮ ಸೃಜನಾತ್ಮಕತೆಯ ಒಂದು ಭಾಗವಾಗಿತ್ತು.
ಪ್ರತಿ ವರ್ಷ ಹೊಸ ತರಗತಿಗೆ ಮುನ್ನ ಪುಸ್ತಕಗಳಿಗೆ ವಾರ್ತಾಪತ್ರಿಕೆಯ ಕವರ್ ಹಾಕುವುದು ನಮ್ಮ ಜೀವನದ ಒಂದು ಹಬ್ಬದಂತಿತ್ತು.
ವರ್ಷಾಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ಹಳೆಯ ಪುಸ್ತಕಗಳನ್ನು ಮಾರಾಟ ಮಾಡಿ, ಸೆಕೆಂಡ್ಹ್ಯಾಂಡ್ ಪುಸ್ತಕಗಳನ್ನು ಖರೀದಿಸುವುದು ಎಂದಿಗೂ ನಾಚಿಕೆ ಎನಿಸಲಿಲ್ಲ. ನಮ್ಮ ಶಿಕ್ಷಣ ನಮ್ಮ ತಂದೆ-ತಾಯಂದಿರಿಗೆ ಭಾರವಾದ ಆರ್ಥಿಕ ಹೊರೆ ಆಗಿರಲಿಲ್ಲ.
ಒಬ್ಬ ಸ್ನೇಹಿತನನ್ನು ಸೈಕಲ್ನ ಮುಂಭಾಗದ ಕಂಬದ ಮೇಲೆ, ಇನ್ನೊಬ್ಬನನ್ನು ಹಿಂಭಾಗದ ಕ್ಯಾರಿಯರ್ ಮೇಲೆ ಕೂತಿಸಿಕೊಂಡು ಬೀದಿಗಳಲ್ಲಿ ಸುತ್ತಾಡಿದ ದಿನಗಳು — ನಾವು ಎಷ್ಟು ದೂರ ಪ್ರಯಾಣಿಸಿದ್ದೇವೆ ಎಂಬುದೇ ನೆನಪಿಗೆ ಬರದು.
ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಶಿಕ್ಷಕರು ಶಿಕ್ಷೆ ನೀಡಿದಾಗ, ಕಾಲು ಹಿಡಿಯಲು ಹೇಳುವುದು, ಬಸ್ಕಿ ತೆಗೆಸುವುದು, ಕಿವಿ ಎಳೆಯುವುದು — ಇವೆಲ್ಲವೂ ನಮ್ಮ ಅಹಂಕಾರಕ್ಕೆ ತಟ್ಟುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಅಹಂಕಾರ ಎಂದರೇನು ಎಂಬುದೇ ನಮಗೆ ತಿಳಿದಿರಲಿಲ್ಲ.
ಗದರಿಕೆ ಅಥವಾ ಹೊಡೆತ ದಿನನಿತ್ಯದ ಭಾಗವಾಗಿತ್ತು. ಶಿಕ್ಷೆ ನೀಡುವವರೂ, ಪಡೆಯುವವರೂ ಇಬ್ಬರೂ ತೃಪ್ತರಾಗಿದ್ದಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದರು! “ನಿನ್ನೆಗಿಂತ ಕಡಿಮೆ ಹೊಡೆದಿದ್ದಾರೆ” ಎಂಬುದೇ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳ ಸಂತೋಷ.
ಚಪ್ಪಲಿ ಇಲ್ಲದೇ, ಯಾವ ಚೆಂಡು ಸಿಕ್ಕರೂ ಅದನ್ನೇ ಬಳಸಿ, ಮರದ ಬ್ಯಾಟ್ನಿಂದ ಕ್ರಿಕೆಟ್ ಆಡಿದ ಆನಂದ - ಅದನ್ನು ನಾವು ಮಾತ್ರ ಅನುಭವಿಸಿದ್ದೇವೆ.
ನಾವು ಎಂದೂ ಖರ್ಚಿಗೆ ಹಣ ಕೇಳಲಿಲ್ಲ; ನಮ್ಮ ತಂದೆಯವರೂ ಕೊಟ್ಟಿಲ್ಲ. ನಮ್ಮ ಬೇಡಿಕೆಗಳೇ ಕಡಿಮೆ ಇವು. ಸಣ್ಣ ಆಸೆ ಇದ್ದರೂ ಮನೆಯವರು ಅದನ್ನು ಈಡೇರಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಆರು ತಿಂಗಳಿಗೆ ಒಮ್ಮೆ ಸಿಕ್ಕ ಮಂಡಕ್ಕಿ ಅಥವಾ ಸರಳ ತಿಂಡಿಯೇ ನಮಗೆ ಮಹಾ ಸಂತೋಷ.
ದೀಪಾವಳಿಯಲ್ಲಿ ಸಣ್ಣ ಪಟಾಕಿಗಳ ಸರವನ್ನು ಕಿತ್ತು ಒಂದೊಂದಾಗಿ ಸಿಡಿಸುವುದರಲ್ಲಿ ನಾವು ಸಂತೋಷ ಕಂಡೆವು. ಅದರಲ್ಲಿ ಯಾವ ಕೀಳರಿಮೆಯೂ ಇರಲಿಲ್ಲ.
ನಾವು ನಮ್ಮ ತಂದೆ-ತಾಯಂದಿರಿಗೆ “ಐ ಲವ್ ಯು” ಎಂದು ಹೇಳಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಪ್ರೀತಿ ಕಡಿಮೆ ಇರಲಿಲ್ಲ.
ಇಂದು ನಾವು ಹೋಲಿಕೆಗಳು ಮತ್ತು ಹೋರಾಟಗಳಿಂದ ತುಂಬಿದ ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಬದುಕುತ್ತಿದ್ದೇವೆ. ಕೆಲವರು ತಮ್ಮ ಬಯಕೆಗಳನ್ನು ಸಾಧಿಸಿದ್ದಾರೆ; ಇನ್ನೂ ಕೆಲವರು ಪ್ರಯತ್ನದಲ್ಲಿದ್ದಾರೆ.
ಆ ಶಾಲಾ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಜೊತೆ ಸೈಕಲ್ನಲ್ಲಿ ಡಬಲ್, ಟ್ರಿಪಲ್ ಸೀಟ್ನಲ್ಲಿ ಸುತ್ತಾಡಿದ ಆ ಸ್ನೇಹಿತರು - ಅವರು ಎಲ್ಲಿದ್ದಾರೆ?
ನಾವು ಇಂದು ಜಗತ್ತಿನ ಎಲ್ಲೇ ಇದ್ದರೂ, ಒಂದು ಸತ್ಯ ಮಾತ್ರ ಉಳಿದಿದೆ: ನಾವು ನಿಜವಾದ ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಬದುಕಿದ್ದೇವೆ, ನಿಜವಾಗಿಯೇ ಬೆಳೆದಿದ್ದೇವೆ.
ಮಧ್ಯಾಹ್ನದ ಊಟದ ಡಬ್ಬಿಯಲ್ಲಿ ಸರಳ ಚಿತ್ರಾನ್ನ ಅಥವಾ ಮೊಸರು ಅನ್ನವೇ ನಮಗೆ ತಿಳಿದಿದ್ದದ್ದು.
ಭಾಗ್ಯವನ್ನು ದೂಷಿಸದೆ, ನಾವು ಇನ್ನೂ ಸಂತೋಷದಿಂದ ಕನಸು ಕಾಣುತ್ತೇವೆ. ಬಹುಶಃ ಆ ಕನಸುಗಳೇ ನಮ್ಮನ್ನು ಬದುಕಿಸುತ್ತಿವೆ.
ನಾವು ಬದುಕಿದ ಜೀವನವನ್ನು ಇಂದಿನ ಜಗತ್ತಿನೊಂದಿಗೆ ಹೋಲಿಸಲಾಗದು.
ನಾವು ಒಳ್ಳೆಯವರಾಗಿದ್ದರೂ, ಕೆಟ್ಟವರಾಗಿದ್ದರೂ- ನಮ್ಮದೂ ಒಂದು ಯುಗವಿತ್ತು. ಆ ಯುಗದ ಮಧುರ ನೆನಪುಗಳು ಇನ್ನೂ ನಮ್ಮೊಳಗೆ ಜೀವಂತವಾಗಿವೆ.
ಉಪಯುಕ್ತ ನ್ಯೂಸ್ ಈಗ ಸ್ವದೇಶಿ ಸಾಮಾಜಿಕ ಜಾಲತಾಣ Arattai ನಲ್ಲಿ... ನಮ್ಮ ಚಾನೆಲ್ಗೆ ನೀವೂ ಜಾಯಿನ್ ಆಗಿ.
ನಿರಂತರ ಅಪ್ಡೇಟ್ಗಳಿಗಾಗಿ ಉಪಯುಕ್ತ ನ್ಯೂಸ್ ಟೆಲಿಗ್ರಾಂ ಚಾನೆಲ್ಗೆ ಜಾಯಿನ್ ಆಗಿ
ಉಪಯುಕ್ತ ನ್ಯೂಸ್’ ಫೇಸ್ಬುಕ್ ಪುಟ ಲೈಕ್ ಮಾಡಿ
ಉಪಯುಕ್ತ ನ್ಯೂಸ್ ವಾಟ್ಸಪ್ ಗ್ರೂಪ್ಗೆ ಜಾಯಿನ್ ಆಗಲು ಈ ಲಿಂಕ್ ಕ್ಲಿಕ್ ಮಾಡಿ
