AI ಚಿತ್ರ ಮಾನವನಿಗೆ ದೇವರು ಕೊಟ್ಟಿರುವ ಅತ್ಯಂತ ದೊಡ್ಡ ವರವೆಂದರೆ ಯೋಚಿಸುವ ಶಕ್ತಿ. ಅದೇ ಯೋಚನೆಯಿಂದ ಮನುಷ್ಯ ಸಾಧನೆ ಮಾಡುತ್ತಾನೆ, ಹೊಸತನವನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸುತ್ತಾನೆ ಮತ್ತು ತನ್ನ ಜೀವನವನ್ನು ಉತ್ತಮಗೊಳಿಸುತ್ತಾನೆ. ಆದರೆ ಅದೇ ಯೋಚನೆ ಅತಿಯಾಗಿ ಮುಂದಾಲೋಚನೆಯಾಗಿ ಬದಲಾದಾಗ, ಅದು ಜೀವನವನ್ನು ಕಟ್ಟುವುದಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಕುಗ್ಗಿಸಲು ಆರಂಭಿಸುತ್ತದೆ.
ಇಂದಿನ ಜಗತ್ತು ಮುಂದಾಲೋಚನೆಯಲ್ಲೇ ಮುಳುಗಿದೆ. "ನಾಳೆ ಏನಾಗಬಹುದು?", "ಹೀಗೆ ಆದರೆ ಏನು?", "ಹಾಗಾದರೆ ಏನು ಮಾಡುವುದು?" ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಲ್ಲೇ ಅನೇಕರು ತಮ್ಮ ಇಂದಿನ ಕ್ಷಣವನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಪರೀಕ್ಷೆ ಬರೆಯುವ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ ಫಲಿತಾಂಶದ ಬಗ್ಗೆ ಯೋಚಿಸುತ್ತಾನೆ. ಉದ್ಯೋಗದಲ್ಲಿರುವವನು ಮುಂದಿನ ಬಡ್ತಿ ಅಥವಾ ಉದ್ಯೋಗದ ಭದ್ರತೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಚಿಂತಿಸುತ್ತಾನೆ. ರೈತ ಮಳೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಯೋಚಿಸುತ್ತಾನೆ. ವ್ಯಾಪಾರಿ ಮಾರುಕಟ್ಟೆಯ ಏರಿಳಿತದ ಬಗ್ಗೆ ಯೋಚಿಸುತ್ತಾನೆ. ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರ ಜೀವನದಲ್ಲೂ ಮುಂದಾಲೋಚನೆ ಇದೆ. ಆದರೆ ಅದು ಜೀವನದ ಮೇಲಿನ ಹಿಡಿತವನ್ನು ಕಸಿದುಕೊಳ್ಳಬಾರದು.
ಮುಂದಾಲೋಚನೆ ಅಗತ್ಯವೇ ಸರಿ. ಅದು ನಮ್ಮನ್ನು ಜವಾಬ್ದಾರಿಯುತ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳನ್ನಾಗಿ ಮಾಡುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಸಾಧ್ಯತೆಯನ್ನೂ ಊಹಿಸಿಕೊಂಡು ಅದರ ಬಗ್ಗೆ ಭಯಪಡುವುದು ನಮ್ಮ ಮನಸ್ಸಿನ ನೆಮ್ಮದಿಯನ್ನು ಕಸಿದುಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ಅನೇಕ ಬಾರಿ ನಾವು ಭಯಪಡುವ ಘಟನೆಗಳು ನಡೆಯುವುದೇ ಇಲ್ಲ. ಆದರೂ ಆ ಭಯಕ್ಕಾಗಿ ನಾವು ನಮ್ಮ ಇಂದಿನ ಸಂತೋಷವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸುತ್ತೇವೆ.
ಇಂದಿನ ಯುವಜನರು ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಈ ಸಮಸ್ಯೆಯನ್ನು ಹೆಚ್ಚು ಎದುರಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಕಾಲೇಜು ಮುಗಿದ ನಂತರ ಕೆಲಸ ಸಿಗುತ್ತದೆಯೇ? ಒಳ್ಳೆಯ ಸಂಬಳ ಸಿಗುತ್ತದೆಯೇ? ಮನೆ ಕಟ್ಟಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತದೆಯೇ? ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಯಶಸ್ಸು ಸಿಗುತ್ತದೆಯೇ? ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳು ಅವರ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಕಾಡುತ್ತವೆ. ಈ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳು ಸಹಜ. ಆದರೆ ಅವುಗಳ ಉತ್ತರಕ್ಕಾಗಿ ಇಂದಿನ ಪ್ರಯತ್ನವನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಕೇವಲ ಚಿಂತೆಯಲ್ಲೇ ಮುಳುಗುವುದು ಸರಿಯಲ್ಲ.
ನನ್ನ ಗಮನ ಸೆಳೆದ ಮತ್ತೊಂದು ವಿಷಯವೆಂದರೆ ಮನೆಯ ಹಿರಿಯರು, ವಿಶೇಷವಾಗಿ ನಮ್ಮ ಅಜ್ಜ. ಅವರ ಜೀವನದ ಬಹುಪಾಲು "ಮುಂದೇನು?" ಎಂಬ ಒಂದೇ ಪ್ರಶ್ನೆಯ ಸುತ್ತ ಸುತ್ತುತ್ತಿರುತ್ತದೆ. ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಆ ಮುಂದಾಲೋಚನೆ ಎಷ್ಟರ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಅವರನ್ನು ಆವರಿಸಿರುತ್ತದೆ ಎಂದರೆ, ರಾತ್ರಿ ನಿದ್ರೆಯಲ್ಲಿಯೂ ಅದೇ ಚಿಂತೆಗಳು ಕನಸಾಗಿ ಬರುತ್ತವೆ. ಬೆಳಗ್ಗೆ ಎದ್ದ ತಕ್ಷಣವೂ ಅವರ ಮೊದಲ ಯೋಚನೆ "ಮುಂದೇನು?" ಎಂಬುದೇ ಆಗಿರುತ್ತದೆ. ಜೀವನದ ಇಷ್ಟೊಂದು ಅನುಭವಗಳಿದ್ದರೂ, ಕುಟುಂಬದ ಮೇಲಿನ ಕಾಳಜಿ ಮಾತ್ರ ಎಂದಿಗೂ ಕಡಿಮೆಯಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಬಹುಶಃ ಅದಕ್ಕೇ ಮನೆಯ ಹಿರಿಯರು ಮನೆಯ ನೆರಳಿನಂತಿರುತ್ತಾರೆ—ತಮ್ಮ ಚಿಂತೆಯನ್ನು ಯಾರಿಗೂ ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳದೆ, ಎಲ್ಲರ ಭವಿಷ್ಯಕ್ಕಾಗಿ ಮೌನವಾಗಿ ಯೋಚಿಸುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತಾರೆ.
ಸಾಮಾಜಿಕ ಜಾಲತಾಣಗಳು ಕೂಡ ಈ ಮುಂದಾಲೋಚನೆಯನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸಿವೆ. ಇತರರ ಸಾಧನೆಗಳನ್ನು ನೋಡಿದಾಗ, "ನಾನು ಯಾವಾಗ ಹೀಗೆ ಆಗುತ್ತೇನೆ?" ಎಂಬ ಹೋಲಿಕೆ ಶುರುವಾಗುತ್ತದೆ. ನಿಧಾನವಾಗಿ ಹೋಲಿಕೆ ಆತಂಕವಾಗಿ, ಆತಂಕ ನಿರಾಸೆಯಾಗಿ ಬದಲಾಗುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ನಾವು ನೋಡುವ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಚಿತ್ರವೂ ಯಾರೊಬ್ಬರ ಜೀವನದ ಸಂಪೂರ್ಣ ಸತ್ಯವಾಗಿರುವುದಿಲ್ಲ ಎಂಬುದನ್ನು ಮರೆಯಬಾರದು.
ಮುಂದಾಲೋಚನೆ ಇರಬೇಕು. ಆದರೆ ಅದು ನಮ್ಮ ಹೆಜ್ಜೆಗಳನ್ನು ಮುನ್ನಡೆಸಬೇಕು, ನಮ್ಮ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಬಂಧಿಸಬಾರದು. ನಾಳೆಗಾಗಿ ಯೋಜನೆ ಮಾಡುವುದು ಜಾಣತನ. ಆದರೆ ನಾಳೆಯ ಭಯದಲ್ಲಿ ಇಂದಿನ ದಿನವನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುವುದು ಮೂರ್ಖತನ.
ಒಬ್ಬ ರೈತ ಬೀಜ ಬಿತ್ತಿದ ತಕ್ಷಣ ಪ್ರತಿದಿನ ಅದನ್ನು ಅಗೆದು ನೋಡಿ ಬೆಳೆಯುತ್ತಿದೆಯೇ ಎಂದು ಪರೀಕ್ಷಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ನೀರು ಹಾಕುತ್ತಾನೆ, ಕಾಳಜಿ ವಹಿಸುತ್ತಾನೆ ಮತ್ತು ತಾಳ್ಮೆಯಿಂದ ಕಾಯುತ್ತಾನೆ. ನಮ್ಮ ಜೀವನವೂ ಹಾಗೆಯೇ. ನಮ್ಮ ಪ್ರಯತ್ನವನ್ನು ಮಾಡಬೇಕು. ಫಲಿತಾಂಶದ ಬಗ್ಗೆ ಅತಿಯಾದ ಚಿಂತೆಯಲ್ಲೇ ಮುಳುಗಬಾರದು.
ಜೀವನವು ಭವಿಷ್ಯದಲ್ಲಿ ನಡೆಯುವುದಿಲ್ಲ. ಅದು ಪ್ರತಿದಿನ, ಪ್ರತಿಕ್ಷಣ ನಮ್ಮ ಮುಂದೆ ನಡೆಯುತ್ತಿದೆ. ಮುಂದಾಲೋಚನೆ ನಮ್ಮ ಮಾರ್ಗದರ್ಶಕವಾಗಿರಲಿ; ನಮ್ಮ ಮನಸ್ಸಿನ ಕಾರಾಗೃಹವಾಗಬಾರದು.
ಕೊನೆಯ ಮಾತು:-
"ನಾಳೆಯನ್ನು ಗೆಲ್ಲಬೇಕೆಂದರೆ, ಮೊದಲು ಇಂದನ್ನು ಬದುಕಲು ಕಲಿಯಬೇಕು. ಮುಂದಾಲೋಚನೆ ನಮ್ಮ ಹೆಜ್ಜೆಗಳಿಗೆ ದಿಕ್ಕಾಗಲಿ, ನಮ್ಮ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಭಾರವಾಗದಿರಲಿ. ಏಕೆಂದರೆ ಬದುಕು ನಾಳೆಯಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲ... ಅದು ಈ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿದೆ."
- ಈಶಕೃಷ್ಣ
ಡೇಟಾ ಸೈನ್ ವಿಭಾಗ
ವಿವೇಕಾನಂದ ತಾಂತ್ರಿಕ ಮಹಾವಿದ್ಯಾಲಯ
