ಕಾಫಿ ತೋಟದಿಂದ ಕಾರ್ಪೊರೇಟ್ ಕಾಡಿನವರೆಗೆ ಒಂದು ಪಯಣ!

ಮಲೆನಾಡಿನ ಹಸಿರು ಬೆಟ್ಟಗಳ ನಡುವೆ, ಅಕ್ಕಿ ರೊಟ್ಟಿ, ಅಕ್ಕಿ ಕಡುಬು ಮತ್ತು ಮಲೆನಾಡಿನ ಕಾಫಿ, ಕಷಾಯದ ಘಮಲಿನಲ್ಲಿ ಬೆಳೆದ ಯುವಕ-ಯುವತಿಯರಿಗೆ ಕಾಲೇಜು ಮುಗಿಯುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಒಂದು ಬಗೆಯ ವಿಚಿತ್ರ ಸಂಕಟ ಶುರುವಾಗುತ್ತದೆ. ಕೈಯಲ್ಲಿ ಡಿಗ್ರಿ ಸರ್ಟಿಫಿಕೇಟ್ ಹಿಡಿದು ಮಲೆನಾಡಿನ ಘಟ್ಟ ಇಳಿದು ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಮೆಜೆಸ್ಟಿಕ್‌ನಲ್ಲಿ ಇಳಿದಾಗ, ಅಲ್ಲಿನ ಸಿಮೆಂಟ್ ಕಾಡು ಮತ್ತು ಟ್ರಾಫಿಕ್ ಕಂಡು "ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ಪರಲೋಕಕ್ಕೆ ಬಂದೆನೇ?" ಎಂಬ ಭ್ರಮೆ ಹುಟ್ಟುತ್ತದೆ. ಊರಲ್ಲಿ ಎಕರೆಗಟ್ಟಲೆ ತೋಟವಿದ್ದರೂ, ಸಿಟಿಯಲ್ಲಿ ಹತ್ತು ಅಡಿ ಬೈ ಹತ್ತು ಅಡಿಯ ಪಾರಿವಾಳದ ಗೂಡಿನಂತಹ ರೂಮಿಗೆ ಸಾವಿರಾರು ರೂಪಾಯಿ ಬಾಡಿಗೆ ಕಟ್ಟುವುದು ಮಲೆನಾಡಿಗರ ಜೀವನದ ಮೊದಲ ದೊಡ್ಡ ವೈರುಧ್ಯ.

ಸಿಟಿಗೆ ಬಂದ ಹೊಸತರಲ್ಲಿ ಮಲೆನಾಡಿನ ಈ ಮಕ್ಕಳು ಪಡುವ ಪಾಡು ನಿಜಕ್ಕೂ ಹಾಸ್ಯಾಸ್ಪದ. ಇಲ್ಲಿನ ನೈಜೀರಿಯನ್ ಕಾಫಿಗೂ ಮಲೆನಾಡಿನ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಅಮ್ಮ ಮಾಡಿಕೊಡುತ್ತಿದ್ದ ಫ್ರೆಶ್ ಕಾಫಿಗೂ ಇರುವ ವ್ಯತ್ಯಾಸ ಕಂಡು ಅವರ ಮನಸ್ಸು ಮಮ್ಮಲ ಮರುಗುತ್ತದೆ. ಅತ್ತ ಊರಲ್ಲಿ ತುಂಗಾ ನದಿಯ ಶುದ್ಧ ನೀರು ಕುಡಿದು ಗಟ್ಟಿಮುಟ್ಟಾಗಿದ್ದ ದೇಹಕ್ಕೆ ಇಲ್ಲಿನ ಮಿನರಲ್ ವಾಟರ್ ಕೂಡ ಏನೋ ಕಮ್ಮಿ ಅನ್ನಿಸುತ್ತದೆ. ಸಿಟಿಯ ಲೈಫ್‌ಸ್ಟೈಲ್‌ಗೆ ಒಗ್ಗಿಕೊಳ್ಳುವ ಭರದಲ್ಲಿ "ಬರ್ತೀರಾ ಮಾರಾಯ್ರೆ" ಎಂಬ ಮೃದುವಾದ ಭಾಷೆ ಹೋಗಿ, ಯಾವುದೋ ಅನಾಮಧೇಯ "ಹಾಯ್, ಬಾಯ್" ಸಂಸ್ಕೃತಿ ಮನೆಮಾಡುತ್ತದೆ. ಆಫೀಸ್ ಮುಗಿಸಿ ಬರುವಾಗ ಮೆಟ್ರೋ ಟ್ರೈನ್‌ನಲ್ಲಿ ನೇತಾಡುತ್ತಾ ನಿಂತಾಗ, ಊರಲ್ಲಿ ಬೈಕ್ ಮೇಲೆ ತೋಟದ ರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿ ಗಾಳಿ ಸವಿಯುತ್ತಾ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದ ನೆನಪು ಬಂದು ಕಣ್ಣು ತೇವವಾಗುವುದು ಸಹಜ.

ಆದರೆ ಈ ಮಾನಸಿಕತೆಯೇ ಕಾಲಾನಂತರದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಬದಲಾವಣೆಯ ಹಸಿವನ್ನು ಹುಟ್ಟಿಸುತ್ತದೆ. ದಿನವಿಡೀ ಕಂಪ್ಯೂಟರ್ ಮುಂದೆ ಕುಳಿತು "ಬೇರೆಯವರ ಕನಸನ್ನು" ನನಸು ಮಾಡುವುದಕ್ಕಿಂತ, ನಮ್ಮ ಮಲೆನಾಡಿನ ಮಣ್ಣಿನಲ್ಲೇ ಯಾಕೆ ಏನಾದರೂ ಮಾಡಬಾರದು ಎಂಬ ಕಿಚ್ಚು ಇತ್ತೀಚಿನ ಯುವಜನತೆಯಲ್ಲಿ ಮೂಡುತ್ತಿದೆ. ತೋಟದ ಕೆಲಸ ಅಂದ್ರೆ ಕೇವಲ ಮಣ್ಣು ಹೊರುವುದು ಅಂತ ತಿಳಿಯಬೇಕಿಲ್ಲ. ಇವತ್ತಿನ ಡಿಜಿಟಲ್ ಯುಗದಲ್ಲಿ ಮಲೆನಾಡಿನ ಮೂಲೆಯಲ್ಲೇ ಕುಳಿತು ಜಗತ್ತಿನಾದ್ಯಂತ ವ್ಯವಹಾರ ನಡೆಸುವ ತಾಕತ್ತು ಅಲ್ಲಿನ ಯುವಕರಿಗಿದೆ. ಊರಿನ ಹಳೆಯ ಮನೆಯನ್ನೇ ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಹೋಂ ಸ್ಟೇ ಆಗಿ ಬದಲಾಯಿಸುವುದು, ಮನೆಯಲ್ಲೇ ತಯಾರಿಸಿದ ಸಾಂಬಾರ ಪದಾರ್ಥಗಳಿಗೆ ಆನ್‌ಲೈನ್ ಮಾರುಕಟ್ಟೆ ಒದಗಿಸುವುದು ಅಥವಾ ಅಡಿಕೆ ತೋಟದ ನಡುವೆ ಕೂತು 'ವರ್ಕ್ ಫ್ರಮ್ ಹೋಮ್' ಮಾಡುವುದು ಹೀಗೆ ಹತ್ತಾರು ದಾರಿಗಳು ಕಣ್ಣೆದುರಿವೆ.ಈ ಕುರಿತು ಮುಂದೆ ವಿವರವಾಗಿ ಚರ್ಚಿಸೋಣ ಆಯ್ತಾ !

ಮಲೆನಾಡಿನಿಂದ ದೂರವಾಗಿ ಬದುಕುವುದು ಅನಿವಾರ್ಯ ಇರಬಹುದು, ಆದರೆ ಆ ದೂರವೇ ನಮ್ಮೂರಿನ ಬೆಲೆ ಏನು ಎಂಬ ಅರಿವು ಮೂಡಿಸುತ್ತದೆ. ಸಿಟಿಯ ಗದ್ದಲದಲ್ಲಿ ಕಳೆದುಹೋಗುವ ಬದಲು, ಅಲ್ಲಿ ಕಲಿತ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನ ಮತ್ತು ತಿಳುವಳಿಕೆಯನ್ನು ನಮ್ಮೂರಿನ ತೋಟಗಳಿಗೆ ಅನ್ವಯಿಸಿದರೆ, ಮಲೆನಾಡು ಕೇವಲ ಪ್ರವಾಸಿ ತಾಣವಾಗಿಯಲ್ಲದೆ, ಸುಸ್ಥಿರ ಬದುಕಿನ ಭದ್ರ ಬುನಾದಿಯಾಗಿಯೂ ನಿಲ್ಲಬಲ್ಲದು. ಕೊನೆಗೆ ನಮಗೆ ಅರಿವಾಗುವುದು ಇಷ್ಟೇ—ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಮೆಟ್ರೋ ಟ್ರೈನ್‌ಗಿಂತ ನಮ್ಮ ತುಂಗಾ ನದಿಯ ತಟದಲ್ಲಿ ಅಲೆದಾಡುವ ಆ ಸುಖವೇ ಬೇರೆ! ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಬರೀ ವರ್ಕರ್ ಆಗ್ಬೇಡಿ. ಓನರ್ ಕೂಡಾ ಆಗಿ.

ಹಾಗಾದ್ರೆ ಊರಿಗೆ ಬಂದು ಏನು ಮಾಡೋದು?

ನಿಮಗೆಲ್ಲ ಇದೇ ಪ್ರೇಶ್ನೆ ಕಾಡುತ್ತೇ ಅಲ್ವ, ಸ್ವಲ್ಪ ತಡೆಯಿರಿ, ನಾನು ಅಗ್ಲೇ ಸ್ವಲ್ಪ ಪೀಟಿಕೆ ಹಾಕಿದ್ನಲ್ಲ ಸ್ವಲ್ಪ ಮುಂದುವರೆಸೋಣ ಸ್ವಲ್ಪ ಸಮಯ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಓದಿ ಅಯ್ತಾ.

ಮಲೆನಾಡಿನಲ್ಲಿ ಬದುಕು ಕಟ್ಟಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಎಂದರೆ ಅದು ಕೇವಲ ಅಡಿಕೆ ಸುಲಿಯುವುದಕ್ಕೋ ಅಥವಾ ತೋಟಕ್ಕೆ ಗೊಬ್ಬರ ಹಾಕುವುದಕ್ಕೋ ಸೀಮಿತವಲ್ಲ. ಇಂದಿನ ಯುವಕರಿಗೆ "ಕೃಷಿ" ಎನ್ನುವುದು ಹಳೆಯ ಕಾಲದ ಕಷ್ಟದ ಕೆಲಸವಾಗಿ ಕಾಣಬಹುದು, ಆದರೆ ಅದಕ್ಕೆ ಸ್ವಲ್ಪ 'ಸ್ಮಾರ್ಟ್' ತಂತ್ರಜ್ಞಾನದ ಒಗ್ಗರಣೆ ಹಾಕಿದರೆ ಅದೊಂದು ಅದ್ಭುತ ಉದ್ಯಮವಾಗಬಲ್ಲದು. ಸಿಟಿಯ ಎಸಿ ರೂಮಿನಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು ಟಾರ್ಗೆಟ್ ಬೆನ್ನತ್ತುವ ಬದಲು, ಮಲೆನಾಡಿನ ಮಳೆ ಮತ್ತು ಮಣ್ಣಿನ ಜೊತೆ ಸಂಧಾನ ಮಾಡಿಕೊಂಡರೆ ಬದುಕು ಹಸಿರಾಗುತ್ತದೆ.

ಮೊದಲನೆಯದಾಗಿ, ಮಲೆನಾಡು ಇಂದು ಕೇವಲ ಕೃಷಿ ಭೂಮಿಯಲ್ಲ, ಅದೊಂದು ಜಾಗತಿಕ ಬ್ರ‍್ಯಾಂಡ್. ನಿಮ್ಮ ತೋಟದಲ್ಲಿ ಬೆಳೆಯುವ ಕಾಳುಮೆಣಸು, ಏಲಕ್ಕಿ ಅಥವಾ ಕಾಫಿಯನ್ನು ಯಾವುದೋ ಮಧ್ಯವರ್ತಿಗೆ ಕಡಿಮೆ ಬೆಲೆಗೆ ಮಾರುವ ಬದಲು, ಅದಕ್ಕೆ ಸುಂದರವಾದ ಪ್ಯಾಕೇಜಿಂಗ್ ಮಾಡಿ ಸಾಮಾಜಿಕ ಜಾಲತಾಣಗಳ ಮೂಲಕ ನೇರವಾಗಿ ಗ್ರಾಹಕರಿಗೆ ತಲುಪಿಸಬಹುದು. "ತುಂಗಾ ತೀರದ ಶುದ್ಧ ಕಾಳುಮೆಣಸು" ಎಂಬ ಹಣೆಪಟ್ಟಿ ಹಚ್ಚಿದರೆ, ಸಿಟಿಯ ಜನ ಮುಗಿಬಿದ್ದು ಖರೀದಿಸುತ್ತಾರೆ. ಮಲೆನಾಡಿನ ಸಾಂಪ್ರದಾಯಿಕ ಆಹಾರ ಪದಾರ್ಥಗಳಾದ ಅಪ್ಪೆಮಿಡಿ ಉಪ್ಪಿನಕಾಯಿ, ಹಲಸಿನ ಹಪ್ಪಳ ಅಥವಾ ಮಲೆನಾಡಿನ ಕಷಾಯ ಪುಡಿಗೆ ಇವತ್ತು ವಿದೇಶಗಳಲ್ಲೂ ಬೇಡಿಕೆಯಿದೆ. ಇದನ್ನು ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಮಟ್ಟದ ಸ್ಟಾರ್ಟ್-ಅಪ್ ಆಗಿ ರೂಪಿಸಲು ದೊಡ್ಡ ಬಂಡವಾಳಕ್ಕಿAತ ದೊಡ್ಡದಾದ ಯೋಚನೆ ಬೇಕಿದೆ.

ಇನ್ನು ಪ್ರವಾಸೋದ್ಯಮದ ವಿಷಯಕ್ಕೆ ಬಂದರೆ, ಮಲೆನಾಡು ಒಂದು ಅಕ್ಷಯ ಪಾತ್ರೆ. ಆದರೆ ಅಲ್ಲಿ ಬರೀ ಕಾಂಕ್ರೀಟ್ ಕಟ್ಟಡ ಕಟ್ಟಿ 'ಹೋಮ್ ಸ್ಟೇ' ಎಂದು ಬೋರ್ಡ್ ಹಾಕುವ ಬದಲು, ಮಲೆನಾಡಿನ ಅಪ್ಪಟ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯನ್ನು ಪರಿಚಯಿಸುವ 'ಅಗ್ರಿ-ಟೂರಿಸಂ' (ಕೃಷಿ ಪ್ರವಾಸೋದ್ಯಮ) ಆರಂಭಿಸಬಹುದು. ನಮ್ಮ ಮೇಲುಕೊಪ್ಪ ಅರವಿಂದರವರು ತಂಗುಮನೆ ಎಂಬ ಅದ್ಭುತವಾದ ಕಲ್ಪನೆಯನ್ನು ಇಟ್ಟು ಈಗಾಗಲೇ ಒಂದು ಪ್ರಯೋಗವನ್ನು ಮಾಡಿ ಯಶಸ್ವಿಯಾಗಿದ್ದಾರೆ. ಸಿಟಿ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಗದ್ದೆಗಿಳಿಯುವುದು ಹೇಗೆ, ಅಡಿಕೆ ಮರ ಏರುವುದನ್ನು ನೋಡುವುದು ಅಥವಾ ಕಾಡಿನ ನಡುವೆ ಹರಿಯುವ ಹಳ್ಳದಲ್ಲಿ ಮಿಂದು ಬರುವುದೇ ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಹಬ್ಬ. ಇಂತಹ ನೈಸರ್ಗಿಕ ಅನುಭವಗಳನ್ನು ನೀಡುವ ಮೂಲಕ ಸ್ಥಳೀಯವಾಗಿಯೇ ಉದ್ಯೋಗ ಸೃಷ್ಟಿಸಬಹುದು.

ತಂತ್ರಜ್ಞಾನದ ಅರಿವಿರುವ ಯುವಕರಿಗೆ 'ರಿಮೋಟ್ ವರ್ಕ್' ಅಥವಾ 'ಫ್ರೀಲಾನ್ಸಿಂಗ್' ಎಂಬುದು ವರದಾನ. ನಗರದ ಟ್ರಾಫಿಕ್ ಕಿರಿಕಿರಿ ಇಲ್ಲದೆ, ಶುದ್ಧ ಗಾಳಿಯ ನಡುವೆ ಕುಳಿತು ಸಾಫ್ಟ್ವೇರ್ ಕೋಡಿಂಗ್ ಮಾಡುವುದೋ ಅಥವಾ ಗ್ರಾಫಿಕ್ ಡಿಸೈನ್ ಮಾಡುವುದೋ ನಿಜಕ್ಕೂ ಒಂದು ವರ. ಇಂಟರ್ನೆಟ್ ಸಂಪರ್ಕವಿದ್ದರೆ ಸಾಕು, ಮಲೆನಾಡಿನ ಗುಡ್ಡದ ಮೇಲೂ ಒಂದು ಮಿನಿ ಸಿಲಿಕಾನ್ ವ್ಯಾಲಿ ಸೃಷ್ಟಿಸಬಹುದು. ಹೀಗೆ ಮಾಡುವುದರಿಂದ ನಮ್ಮೂರಿನ ಸಂಸ್ಕೃತಿ, ಆಚಾರ-ವಿಚಾರಗಳು ಉಳಿಯುವುದಲ್ಲದೆ, ನಮಗೂ ನೆಮ್ಮದಿಯ ಬದುಕು ಸಿಗುತ್ತದೆ. ಕೊನೆಗೆ ನೆನಪಿರಲಿ, ಸಿಟಿಯಲ್ಲಿ ನಾವು ಎಷ್ಟೇ ಎತ್ತರಕ್ಕೆ ಬೆಳೆದರೂ, ನಮ್ಮ ಬೇರುಗಳಿರುವುದು ಮಲೆನಾಡಿನ ಮಣ್ಣಿನಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ತುಂಗಾ ನದಿಯ ಆ ತಣ್ಣನೆಯ ಒಲವಿನಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ.